O Monstro Espagueti Voador
Hai pouco estiven re-lendo a xenial obra de Garth Ennis e Steve Dillon “Predicador”. A verdade é que tiña sede de sangue, de matanzas indiscriminadas, de volver a ter medo dos ollos do “Santo de los asesinos”, de ver como T.C. lle mostraba o seu amor aos animais, de rir con “Caraculo Cobain” e sobre todo de ver como o grande Jesse Custer lle fai pasar un mal trago a Herr Starr.
Teño unha enorme devoción por “Predicador”, xa que foi a primeira grande obra de BD que lin e que comprei. Está tan ben narrada, tan ben ilustrada e é enfermizamente tan divertida que non podo olvidar o día que lín (ou oín, ou alguén me dixo telepáticamente) que un reverendo estadounidense recomendara a obra aos seus feligreses, demostrando outra vez que a maioría dos americanos non saben, ou non queren ler (tal vez sexa que esten cegos, porque as ilustracións de Dillon sonche ben explícitas).
Na miña mente sempre estará presente a imaxe (probablemente ficticia) de cómo estes feligreses, alentados polo reverendo, compran o especial “Los muchachotes” e na primeira páxina ven como T.C. lle fai o amor a un peixe, como Jody mata a un gorila xigante cos puños mentras lle arrinca a cabeza, coas súas propias mans, a un mandamáis do exercito dos EEUU. Ou mellor aínda, no bloque argumental “cruzados”, no que se ve que o descendete directo de Xesucristo é un retrasado mental que herdou a súa deficiencia a base de relacións incestuosas para “mantener pura la sangre de Cristo”.
Todo isto fíxome pensar sobre o papel que ten a Igrexa nas obras de BD, e a decir verdade é bastante malo. Ademáis de con Predicador, a Iglesia recibiu críticas en “Por qué he matado a Pierre” de Olivier Ka (unha novela autobriográfica sobre a relación dun neno e un parroco), “V de Vendetta” de Alan Moore (onde se nos presenta a un Cardenal pedófilo que apoia un réxime dictatorial), os cultos iloxicos e exacerbados das miles de iglesias que se ven reflectidas en “Transmetropolitan” de Warren Ellis e a invención, nas tiras cómicas de “Peanuts” feitas por Schulz, dunha nova Igrexa, “La gran calabaza”. Igrexa creada pola personaxe “Linus Van Pelt” que xorde pola súa crenza de que a Noite de Bruxas e en realidade a Navidade polo que nesa noite espera sentado nun horto de cabazas a aparición de “La Gran Calabaza”.
Pero se hai que falar de Igrexa inventada que crítica a Igrexa convencional eu quedome co Pastafarismo.
Os seguidores do “Monstro Espagueti voador” Monesvol, tamén coñecido como Chuck Norris, (que son arredor de 100000) falan do Pastafarismo como a única e verdadeira relixión que o home leva profesando dende hai milenios para contentar a Deus (O supremo Monstruo Espagueti Voador) na súa omnipotencia. Omnipotencia coa fundou o Pastafarismo dous segundos antes da creación do Universo.
Para os Pastafaris tódolos venres son festa (ademáis dos sábados e dos domingos) e predican a palabra de comer pasta para chegar ao ceo, no que hai volcáns de cervexa e fábricas de strippers. Pero para chegar ao ceo, a humanidade, ten que organizarse como lle de a gana. Só os que se lanzen á aventura do saqueo, á piratería, ao océano, as abordaxes e as espadas estarán tocados polos apéndices tallarinescos e serán dignos de ser Piratas.
Piratas que obteñen a bendición de Deus por ser o pobo elexido para fundar a Nación Pirata do Centro do universo (a Terra xira arredor do Sol, que a súa vez xira arredor dunha lata de coca-cola), polo que cantos menos hai, peor funciona o universo. Senón que llo pregunten ao cambio climático.
Se queres ser un Pirata Pastafari, primeiro has de descubrir o mundo dos verdadeiros piratas, entre os que se atopa o máis coñecido polos amantes da BD “Isaac el Pirata” de Christophe Blain. Utiliza o noso cátalogo para ver os exemplares disponibles desta obra e inicia unha viaxe na busca do “Predicador” que levas dentro.

Mushishi / Yuki Urushibara. Ed. Norma.
A Generalitat de Cataluña acordou a creación dunha nova categoría, a de cómic, nos seus Premios Nacionales de Cultura. Pretende así recoñecer as aportacións máis importantes no eido do cómic e nas línguaxes relacionadas. O premio ten unha dotación económica de 18.000 euros e sitúa ao cómic ao mesmo nivel oficial que o resto das artes.
Tal e como publican en
artistas de ata 35 anos cumpridos dentro do ano 2008.
Barcelona. Cómo suena en la boca nuestra Gran Manzana. Y yo, tal cual una oruga: verde por el hecho de no ir sola plus ultra de los límites de Coru, pequeña ante la magnitud de la ciudad condal. Pero, voto a Sauron, tenía que representar a mis dos compañeros, ocupaba una plaza de tres en uno. Y ahí me planté. Tras estrellarme contra las puertas del metro –lástima, hasta ahí no parecía que fuese de provincias- llegué sin más contratiempos a la Plaza de Cataluña, donde me esperaba Ana, la bibliotecaria más animosa del mundo mundial. A esta improvisada cita acudieron Mari Cruz (Zaragoza) y Fram (desde San Roque.. pixa!!). Pronto partimos hacia la Biblioteca I. Can Fabra, porque debíamos preparar el folleto para la presentación del grupo -ilustrado por Pacheco, todo un honor-. Tras una escalivada y unos guillotinazos que harían palidecer a los verdugos franceses, a las 12 galopábamos como locos en pos del último metro, para estupor de nuestra compañera francesa, que nos miraba como Obelix a los romanos. (Están locos estos españoles…).
desde puntos que antaño fueron reinos de Taifas y que ahora se unen bajo un mismo califato: la Comicteca, presente y futuro de una dinastía de bibliotecarios que aboguen por el respeto y reconocimiento del tebeo. 

Supuestamente un 23 de abril de 1616 morían Miguel de Cervantes y William Shakespeare (parece que también el
¿Os imigináis que en una de las librerías de vuestra ciudad os regalasen un cómic un día al año? Pues eso es lo que hacen cada vez más librerías en Norteamérica (EEUU y Canadá) cada primer sábado del mes de mayo. La iniciativa se lleva celebrando ya varios años y se denomina
De novo Galicia está moi presente no
Galicia preparou este ano o seu stand promocional da banda deseñada galega, onde incluénse máis de setenta publicacións e ademáis coloborou no primeiro stand de venda conxunto. Pola súa banda, sobre trinta autores galegos estáran presentes estas datas en Barcelona;
Xulio Martínez Pérez
Esta é a fotografía gañadora da 2ª edición "
El jueves 17 de abril en el marco del 

