Fancómic

HERMOSO MAR DE LA CHINA / Jacques Loustal y Jean Luc Coatalem. — Ediciones Sins Entido, 2005. — 64 p. ; col.

La mar, el mar. Sin determinante que lo encasille, en sus corrientes deshace la sangre y la piel de sus amantes caídos, que se funden con ella (él) en la pasión del oleaje. Sus huesos son de sal y su cuerpo de agua, pero comparte las virtudes y pecados de los seres humanos, a los que condena en su sensual vaivén al abismo regido por las emociones sin timón.

A esta supuesta materia inerte a la que los románticos atribuyen alma,no le faltan galanes que la pinten y le canten . Y es que de la seducción de sus encantos surge este álbum existencialista, delicado resultado de la colaboración entre Coatalem y Loustal.

Coatalem es un escritor que de niño tuvo la fortuna de vivir  en la casa de Stevenson, en Tahití. Quizá bebiese algún  sueño salado emparedado entre los muros del hogar del creador del pirata más famoso de todos los tiempos, con permiso del delicioso Sparrow, y de su mente surgió “ Todo es artificial”, una colección de relatos de deslumbrante exotismo. Loustal es un dibujante que en España ha tenido poca repercusión hasta ahora, pero que de su mano han resultado títulos como la premiada “Kid Congo”. Este gran artista adapta aquí dos historias dulces y amargas, “El Acróbata” y “Arturo Caramajis”, precisamente  extraídas de “Todo es artificial”.

Un atardecer cualquiera, desde la barandilla del paquebote “Palmeston”, contemplan el mar individuos como Gilberto Dragonet, ex acróbata de circo exiliado en Indochina, que para evitar la cárcel acepta la misión de eliminar a una bella e influyente señorita. En el paisaje pintado a pastel, esperanza y tragedia se zambullen tras la estela del barco.  

El protagonista del otro relato es Lucien Gruchet, auxiliar del “Palmerston”, que cada noche desde hace siete años tiene la misma pesadilla; su cabina es invadida por pangolines, una suerte de mamíferos escamosos. En Shanghai prueba fortuna visitando a un psicoanalista que no le resulta resolutivo, pero es en esa ciudad donde embarca  el extravagante Arturo Caramajis, uno de los  padres de la nueva psiquiatría. Ante Lucien se abrirá una sorprendente puerta hacia una nueva realidad desde el espejismo de la vida cotidiana.

Os recomiendo este álbum, cibercompañeros de viñetas, que con su ritmo cinematográfico y sus colores de acuarela/ pastel os balanceará en el exhuberante Mar de la China.

Fátima Elías 

Eu xa sabía da existencia de David Rubín dende hai tempo. Xa coñecía parte da súa obra, que ía lendo, os poucos, nese xenial fanzine adicado o cómic Galego chámado Barsowia. Tamén en TOS, HUMO e BDBanda lera algunha das súas historias curtas. Historias cotiás nas que sempre hai lugar para un toque de melancolía, quizais porque teñen un marcado toque autobiográfico, ou como di Rubín “son só metáforas, nas que personaxes rocambolescos  sinten e fan cousas que a min tamén me pasaron”.
Estas metáforas de personaxes rocambolescos están tamén en “El circo del desaliento”, que a decir verdade, pensei que ía a ser a súa primeira “longametraxe” (é ven coñecida a paixón de Rubín polo cine), pero nada máis lonxe da realidade. Este libro está compostos por 11 historias curtas. Comprenderedes entón por que a miña carraxe case non me deixa ler o libro. Pero logo de pensar un chisco, recordei que unha boa historia non ten que ver có número de páxinas, que os retratos dos personaxes van máis alá do que se escribe (moitas veces é máis importante o que se deixa de escribir que o que se escribe) e que as historias curtas son, as máis das veces, o marco perfecto entre delicia e delirio. Ademáis, como dicía Quevedo: Lo bueno si breve dos veces bueno.

Así que volvín a coller o libro con máis ganas que nunca, e ó comezar a ler, dinme conta de que este álbum ten, en realidade, unha unidade. De feito, creo que ten máis unidade que moitas das historias longas que podemos mercar en calquer tenda de cómics. Das 11 historias dúas son inéditas (e ademáis de servir de prólogo e epílogo, unha delas é a gañadora do “I premio Castelao” concedido pola Deputación de A Coruña), e foron creadas precisamente para dotar ó seu “circo” particular uns números terribles e desoladores. Este circo está composto sobre todo por superheroes, superheroes nun mundo sometido pola cobiza, polo machismo, pola ignorancia, pola insensatez, pola tristura… Superheroes, con ou sen capa, sometidos á estupidez humana.

Como cando estás diante dun montón de persoas vomitando, nun monólogo, toda a túa carraxe contra eles,…. e comezan a rir. Como cando todo o mundo pensa que estás tolo, ou que foi un accidente que quedaras encerrado no ventre dunha balea, cando o único que pretendías era escapar de ti mesmo. Cando millóns de persoas (conformes coas súas mentes deformes e as súas vidas), ven na xente que pensa, que sinte, que evoca, que susurra e que vive dunha maneira diferente á súa, un inimigo. Cando ti e máis eu vemos no diferente, indiferencia.

Este álbum dinos que é imposible facer Quixotadas nun mundo de Sanchos porque non ha cambiar nada. Pero aínda así, aínda que uns poucos non vaian a cambiar o mundo, aínda que saiban que non o van cambiar, é necesario, cando menos intentalo.

Iso é o que é “El circo del desaliento”, unha derrota tras outra, unha escura realidade do mundo que nos aprisiona, unha fábula do espirito do perdedor que busca saír do cotián pechándose en sí mesmo. Un texto dotado dunha poesía arrebatada, desgarradora, intimista… e unhas ilustracións moi cinematográficas, con viñetas con moitisima forza e con trazos en branco e negro feitos a coitelo, para matar dunha vez os nosos demos interiores. Demos que perseguen a Rubín mentras se agota o lume do seu corazón, o mesmo lume que fará que agotes as páxinas deste libro.

Iván Serrano 

Enderezo electrónico

Gracias a la AGPI nos enteramos que el Museo del Humor en Fene está preparando un homenaje al humorista gráfico Siro López. Se va a realizar un libro homenaje que necesita de la participación de los dibujantes e ilustradores en general ya que se trata de enviar un dibujo alusivo a la figura de Siro. El trabajo se puede enviar en el formato que se desee a museo-humor@fene-concello y es conveniente incluir también una autocaricatura de un mismo y una brevísima (4 ó 5 líneas) biografía. Hasta el 30 de noviembre de  2006.

[Ver Biografía]