O cómic desde distintas miradas

Fancómic

29-11-2007

Lanfeust de Troy

Etiquetas: Reseña

Lanfeust

Lanfeust de Troy. / Arleston ; Tarquin. — Barcelona : Devir Iberia, 2003-2004

Hoy no me voy detener en contar pinceladas acerca de mis recuerdos porque tengo una epopeya que alabar. Así que comienzo la crítica a machete, uno que podría ser fabricado por Lanfeust, un joven herrero que como todos los habitantes de Troy nace con un poder único, en su caso, derretir el metal con la mirada. Prometido a C´Ian, la hija del sabio de su pueblo, el destino de Lanfeust se augura sencillo y pleno.

Pero la vida nos sorprende detrás de cualquier esquina, y un sombrío día el joven partirá a batallar contra un tirano. Le acompañará la segunda hija de Nicolede, Cixi, temperamental como una tormenta, y también Hébus, la fuerza bruta de esta pintoresca compañía, un troll domesticado mediante un sortilegio temporal. Se embarcarán así en una aventura, de la que se desconoce el tiempo y el final, que los llevará a recorrer Troy en busca del Magohamoth, una criatura mítica de la que cuenta la leyenda que su cuerno otorga todos los poderes de Troy, por tanto la única posibilidad de vencer al vil Thanos.

El universo creado para esta saga es un auténtico espectáculo. Troy no se desglosa en lugares perdidos en el tiempo y el espacio, sino que se contempla como una fusión geográfica que se va desplegando de manera coherente. Los autores crearon un mundo inmenso y los personajes visitarán múltiples continentes, encontrarán coloridos y humorísticos personajes y pernoctarán en ciudades a cada cual más fantástica. Eso sin contar las macabras e imposibles criaturas contra las que tendrán que luchar. El guión avanza con un ritmo desenfrenado. Tomo a tomo, Arleston gana confianza y la serie en osadía. “Lanfeust de Troy” se transforma en una delirante y vertiginosa montaña rusa que frena en seco para que corramos tras el corazón en un final apoteósico, seguida por un epílogo turbador que nos arranca una última sonrisa.

Incidiendo un poco más en el argumento, la única mota de polvo que lo empaña es que los personajes no tienen una historia que los respalda. A esto se le añaden unos cuantos estereotipos que se van diluyendo a medida que transcurre la historia, y así por ejemplo, el personaje de la sexy pero trivial Cixi gana en profundidad. Y el aparente secundario Hébus se revela como una suerte de médium humorístico que desmonta hordas de bizarros enemigos ( Y qué lujo de batallas, amigos fancomiqueros, qué despliegue de porrazos).

En cuanto al dibujo, la evolución es todavía más fulgurante. En un principio, creó Tarquin un universo de caras toscas, volúmenes cambiantes y escenarios medianamente detallados. Pero a medida que acompañamos a los héroes en su periplo, las líneas mejoran, los decorados son más completos y sobre todo, observamos que de Tarquin emerge un verdadero estilo personal. Harán falta varios tomos hasta comprobar de que la pieza en bruto se convierte en joya, pero el progreso en su pulido se aprecia gradualmente hasta el placer visual del último tomo. No sólo de fantasía vive la odisea de Lanfeust de Troy. En la estantería de la biblioteca escucharéis la vibración de una serie que surte épica, humor y heavy metal.

Fátima Elías Busto

24-11-2007

¿The Punisher es el nuevo Capitán América?

Etiquetas: Noticia

capitán AméricaSabía que el Capi resucitará en Enero de 2008 [Capitán América DEP], y no ignoro que son muchos los que pueden optar a vestirse su traje, ya sin manchas de sangre y supongo pasado por la modista.Pero no supuse que el que Frank Castle hubiese recogido su máscara de entre los escombros fuese la anunciación arcangélica de que se estuviese concebiendo un nuevo héroe, sino simplemente la confirmación del que El Castigador idolatraba al Capitán América.

Cuando ayer me comentaron este rumor, abrí los ojos como platos de pura indignación. Busqué confirmación en la red pero lo único que encontré en Marvel son estas ilustraciones contrastadas

Steve Rogers encarnaba los valores utópicos de la sociedad.  El justiciero, el que soñaba con una comunidad ideal donde el respeto por la libertad de las personas era la causa última, reemplazado por un cazacriminales desequilibrado y rencoroso que puede gustar más o menos, pero que no pega ni con cola con el perfil del Capitán. 

Incluso preferiría el regreso del Capitán como ciborg, The Robocap, antes que el leer cómo los ideales de Rogers se diluyen bajo su propio escudo.

Cada uno en su cómic y Thor en el cielo de todos.

Fátima Elías Busto
Dolida con el castigador

 

20-11-2007

Max gaña o 1 Premio Nacional de Cómic

Etiquetas: Noticia, Premio
MaxA caixa de Pandora xa está aberta. Os salóns de cómic funcionan, as novas iniciativas creadas están dando os seus frutos (blogs, páxinas web, xornadas, certames, concursos, bookcrosing, mesas pola banda deseñada…), cada vez hai máis xente que está interesada no noveno arte, cada vez hai máis xente que le cómics e pouco a pouco vaise vendo máis apoio por parte dos concellos e mesmo o propio estado. Sen ir máis lonxe na nosa cidade vaise crear o “museo del Tebeo”, a nivel autonómico o premio Gzcrea de Cómic (a pesar da controversia creada) e agora a nivel estatal destaca o “Premio Nacional de Cómic” do que xa anunciamos a súa creación

Este premio, dotado con 15.000 euros, nace có obxectivo de lograr un maior recoñecemento para o xénero e distinguir o mellor cómic publicado no 2006 independientemente da lingua na que este este escrito (sempre que sexa unha lingua oficial no noso país). Onte deuse o fallo do concurso que ten por gañador ao ilustrador e guionista barcelonés Francesc Capdevila, mais coñecido como Max. Max recibiu o galardon do Ministerio de Cultura, pola súa obra "Hechos, dichos, ocurrencias y andanzas de Bardín el Superrealista". Entre os finalistas atopábase tamén o noso Espartano, David Rubín, por “La tetería del Oso Malayo”.

O xurado, presidido polo Director Xeral do Libro, Rogelio Blanco e composto por Pedro López, Laura Pérez, Eloy Rubio, Antonio Guiral, Carmen Olivié, Ana Miralles, Federico Moreno, Carles Santamaría y Társila Peñarrubia viu "Bardín" como unha obra "gráficamente deslumbrante, con un guión original y repleta de referencias literarias, filosóficas y cinematográficas", e como un cómic que marca "un antes y un después en la historieta española".

“Bardín el superrealista” foi tamén o gran triunfador do pasado “Saló del Comic de Barcelona”, no que conseguiu os premios de mellor obra, mellor debuxo e mellor guión. A obra é unha recopilación de historietas publicadas en diversas revistas e periódicos dende 1997, xunto cun tercio de "material nuevo creado para la ocasión" na que se "habla de la realidad, pero de manera no realista, pues trata de temas que afectan a la gente corriente trasladados a escenarios inverosímiles y fantásticos". Esta personaxe viu a luz na revista "La más bella", aínda que é en "Nosotros Somos Los Muertos", onde se consolida definitivamente.

Temos que salientar que Max é tamén o responsable doutras populares personaxes como Peter Pank, ilustrou máis dunha veintena de libros infantís, e leva no seu haber unha morea de alegrías en forma de premios; aínda que afirmou que con este galardón espera que "el cómic se equipare a otras actividades artísticas".

19-11-2007

50 anos de Mortadelo y Filemón

Etiquetas: Noticia

Mortadelo y FilemónEstou seguro que para moitos de vós Mortadelo y Filemón non son santo da vosa devoción, son personaxes do pasado que en certa maneira, sempre falando dos que non se moven dentro do mundo da historieta, desprestixian a seriedade do noveno arte. Estou de acordo, porque coma vós tiven que escoitar moitas veces: -“Ahh, pero tú lees tebeos de esos. A mi es que no me gusta ni Ibanez ni  los Mortadelos, prefiero lecturas más profundas como El código Da Vinci o La catedral del mar ya sabes, más acordes con mi edad”-. Pero se vos parades a pensar detidamente nesas palabras darédesvos conta de que: Ibañez non é un señor que escribe cómics senón unha marca de guitarras. Polo gusto lector que amosa o noso amigo podemos saber exactamente cales foron as lecturas anteriores a estas e cales vai ter a posteriori (Apostaría polos Harry Potter no papel de anterior lectura, e o último libro de Boris Izaguirre como libro a ler. Sen ánimo de ofender aos seguidores de Harry Potter) e da relatividade do término de lectura profunda e/ou complicada (cinguindónos o tema que nos atañe eses dous libros parecenme bastante menos profundos que Watchmen de Alan Moore ou que The Sandman de Neil Gaiman).

Pode que Mortadelo y Filemón non sexan tampouco unha lectura que che faga pensar sobre a existencia do home en xeral e o perxudiciais que somos para a natureza (El sulfato atómico), pode que estes tebeos non falen sobre descubrimentos científicos tan importantes como a clonación (El otro yo del profesor Bacterio), tamén pode que non se tratasen temas como a conquista espacial (La M.I.E.R.), os atentados das olimpiadas de Munich (Atlanta 96 – Atenas 2004), a problemática do acceso as novas tecnoloxías (El ordenador…¡Que horror!) ou a tolemia xeral pola chegada da nova moeda (Ya llego el Euro), OU SI. Pero de seguro que con eles ides pasar máis de un bo rato. Por iso eu voume unir (dende a miña casa iso si) á festa que se celebrará na Sala Pachá de Madrid na que se homenaxeará os 50 anos destes dous personaxes coa presentación dunha edición conmemorativa que repasa as súas diferentes etapas. O volume ten un prólogo do cineasta Álex de la Iglesia (“El día de la Bestia”, “La comunidad”) que se declara devoto admirador de Ibáñez e dos axentes da T.I.A.

Á festa non han faltar Gomaespuma que actuarán de maestros de cerimonias, e admiradores do outro dúo dinámico da historieta como: Sara Baras, Sergi Arola, os grupos Amaral e Nacha Pop, Quino e o cineasta Miguel Bardem, que será o responsable de levar á gran pantalla a próxima entrega destas personaxes Mortadelo y Filemón. Misión: Salvar la Tierra.
 
Só queda darlle felicidades e gracias a Francisco Ibañez Talevera pola súa enorme creatividade, por expoñer os nosos problemas nos pupilos do Superintendente Vicente e por facernos rir incondicionalmente dende 1957, ano no que apareceu publicada a primeira historia de Mortadelo y Filemón na revista Pulgarcito. Felicidades e gracias tamén a todos os que, coma min, disfrutachedes das historias destes mestres do humor.

Iván Serrano
Axente secreto da T.I.A. (Bueno, xa non)

16-11-2007

Novos cómics na Biblioteca Municipal Fórum

Etiquetas: Biblioteca, Coruña

Dende a Biblioteca Municipal Fórum Metropolitano remitennos as últimas novidades que xa estan a vosa disposición. Non esquezas  consultar  o noso catálogo en liña para ver  os dispoñibles.Bibliotecas Municipales

ADULTOS:

  • Las ascension del gran mal (I-VI)
  • Sambre (I-V)
  • Torso: El descuartizador de Cleveland
  • Fire: Una historia de espias
  • Barrio Lejano (I-II)
  • El decálogo (I-V)
  • Caballero de espadas
  • Atravesado por la flecha
  • Contrato con Dios (Integral)
  • El incal
  • El lama blanco (Integral)
  • La liga de los hombres extraordinarios (II)
  • La metamorfosis de Kafka
  • La guarida del horror
  • Isaac el pirata V
  • Los combates cotidianos (I-III)
  • The Authority II

INFANTILES

  • Saint Seiya (VII-XX)
  • Naruto (V-XI)
  • El hobbit
  • Koma (I-III)
  • Fruits Basket (IV-X)
  • Bone (II-III)
  • El mago de Oz

12-11-2007

Cómics a través da web

Etiquetas: Noticia, Bits

WebcomicsA editorial CD acaba de lanzar Zuda Cómics, unha plataforma para ver e disfrutar dos cómics nun formato adecuado á pantalla de ordenador. DC quere comenzar progresivamente neste formato agardando que o mercado madure para este tipo de publicacións. O visionado dos webcomics permite adaptacións a distintos formatos de pantalla e efectos como o zoom. Esta proposta está aberta a autores independentes dos que  Zuda seleccionará cada mes unha decena das obras recibidas e permitirá a súa valoración por parte dos usuarios; a máis votada recibirá unha oferta dun contrato anual por 52 episodios do webcomic.

06-11-2007

Impresiones y recomendaciones del 13 Salón del Manga de Barcelona

Etiquetas: Noticia, Salón, Manga

salón manga barcelonaCuatro días, tres edificios, exposiciones artísticas (“Japón visto por 17 autores”, “Carteles”) y costumbristas (“Tokio: escaparate de subculturas”), firmas de autores, concursos de ‘cosplay’, karaoke y doblaje, torneos de videojuegos, ginkanas, actuaciones musicales, proyecciones, talleres de ikebana, dibujo, modelado, mahjong y danzas tradicionales, mesas redondas y exhibiciones de artes marciales. 63.000 personas que ahora miramos la vida con los ojos más grandes.
 
FOTOS DEL SALÓN

BARCELONA: 13 SALÓN DEL MANGA. UNA EXPERIENCIA PARA REPETIR.
La culpa de que este año hubiese 5.000 personas más en la Farga de L´Hospitalet, el recinto  donde se celebró el Salón del Manga, también fue mía. Y es que después de haber asistido al Salón del Cómic y que me hubiesen advertido allí de que el del Manga era mucho más espectacular, no me lo quise perder. Sanmi  (propietario de Alita cómics) me advirtió que antes de ir hablase con él por si me podía consiguir alguna acreditación, porque: “es importante que no te chupes las colas”. Entre pitos y flautas no pude ir a verlo, pero pensé que si eran como las que vi en abril, lo soportaría. Efectivamente, el jueves hice una mini fila para pagar la entrada. “Qué exagerado, Sanmi”, pensé. (Ilusa de mí).

Ojo en futuras jornadas, por si adquirís la entrada de forma anticipada mediante “La Caixa”, como había tanta afluencia, una vez se acabaron los recibos, el cajero no dispensaba tickets. El banco estaba cerrado y mis amigos tuvieron que ¡volver a comprarlas!.  Así que no lo hagáis allí, sino en alguna oficina que halléis de camino. Otra  molestia generalizada es pagar 5 euros por cada día de asistencia. No lo ignoraba, pero aún así me pareció una sangrada, ya podían hacer un pase general que resultara más económico. Y después, dentro, más colas. Para poder ver los stands, para ir al WC, para comer. ¡Es que estábamos todos!

Hablando de comer… si álguien está pensando en asistir el año que viene, que se lleve el bocata o que salga a los bares de fuera, porque hacerlo allí, con unas patatas y el refresco de rigor, nos salíó bastante más caro que en un parque de atracciones.  “Aahh!! Me podía haber comprado dos mangas!! “ -Escuché decir a mi lado a una horrorizada “Chii”-. Lo triste es que fui consciente de que tenía toda la razón. (En mi caso un bolso de “Rozen Maiden” que finalmente abandoné, buaaa, sniff).  

Al día siguiente, fue otro cantar. Cuando llegamos, tuvimos que dar la vuelta entera al edificio para poder ponernos a la cola. Afortunadamente ya teníamos las entradas, porque esa era otra hilera. Como fui haciendo cosplay, entraba gratis. En total, aguardamos una hora y algo. Entonces sí entendí de lo que Sanmi quería advertirme. No obstante la espera se hizo más amena por el desfile de personajes pertenecientes al mundo de los videojuegos, animes y mangas. Disfruté como una enana ante una veta de mithril.

Dentro, todo era  un espectáculo diversificado de colores, poses y animación. Unos eran absolutas y sorprendentes réplicas; otros, salían de la imaginación más delirante. Los demás, lucíamos nuestras galas con dignidad y/o simpatía. Pero sobre todo nos divertimos haciendo crossovers, ora con los protagonistas del Kingdom Hearts (PlayStation 2), ora con Alucard (Hellsing). Fue genial vivir por un día en un particular anime.

Y como en estos Salones no sucede como en el de Viñetas del Atlántico, porque no hacen descuento por la compra de los cómics, sólo adquirí un manhwa para leer en el avión y me dediqué al merchandising. Tengo en mi poder la caja especial de Nana, una corbata School Days, un zippo con la efigie de Nana Oosaki y un vestido “J-babydoll” con las cartas de Alicia (este último me impidió comprar nada más, pero cuando una se enamora, punto pelota). Así, quedó la maleta a medio llenar y la cabeza rebosando imágenes para el recuerdo.

Cuando aterricé en Alvedro, lo hice con la ropa un poco arrugada, muchas ganas de que llegue abril y mi póster de XXXHolic impoluto. Lástima. Me lo arrugó el bienintencionado taxista.

Fátima Elías
Re-portera de Fancómic