¡Moi pronto a nova sección de Fancómic sobre cociña manga!

Fancómic

18-06-2008

Vota la mejor adaptación del cómic al cine

Etiquetas: Pantalla, Opinión

16-06-2008

El Top Ten de las adaptaciones de cómics al cine

Etiquetas: Pantalla, Opinión

Os hago partícipes de las 10 adaptaciones que más me impactaron acerca de historias que saltaron de las viñetas a laBatman pantalla con actores reales, siempre bajo mi modesta forma de ver el celuloide.  Para bien o para mal, porque no ignoro que los “top ten” son fuente de controversias, este es mi humilde podium:

[1] Batman begins. Sí. Sí! Sí!! Como en el anuncio del popular champú, así me revolvía en la butaca ante esa Gothamtangible para la que aún hay esperanzas. Los magníficos Cane, Freeman, Oldman, Neeson y Bale  hicieron que volviera a gozar del cine como si fuese mi primera vez. Por ello, gracias, señor Nolan. Le doy un diez. 

[2] 300.  Amada o vilipendiada por la crítica, yo todavía me sobrecojo al recordar el grito de Leonidas. La película, al igual que la novela gráfica en sí, es un espectáculo. Salve a los espartanos que quisieron preservar su libertad….  y a sus gloriosos cuerpos.

[3] Sin City.  Del trabajo conjunto de Miller y Rodríguez surje esta perla del cine negro.  Cada escena en la pantalla es una estampación de las hojas del cómic. Eso sí, los “puristas” la criticaron por “literal”. Está claro que para algunos,  lo mejor de las pelis es ponerlas a caldo. 

[4] Conan el Bárbaro. Schwarze galopa entre las novelas y el cómic al compás de la inolvidable música de Poledouris. Cierto es que el personaje no muestra todo el mundo interior que le imprimió R.E. Howard y que respetó Roy Thomas, pero las escena de la playa –carne y acero-  y la del cuerpo de Valeria ardiendo en la pira son tatuajes en la memoria .
 
[5] El cuervo. Una sangrienta historia de amor. Desde que germina Eric Draven en la herida  de su creador, J. O´Barr, hasta que suena “It can´t rain all the time” y finaliza la película, nos alimentamos de una obra de arte. El cuervo vuela desde las páginas de culto al éxtasis visual que es el cuento de hadas gótico que dirige Alex Proyas, magistralmente protagonizado por el malogrado Brandon Lee.

[6] Batman/Batman Returns. Trampeo un poco con este empate. En sus dos entregas, Burton envolvió al Batman de Miller en una de sus fantasías oníricas: vapor, edificios góticos y art decó. Pero Selina se come, como si de una raspa se tratara, a Vicki Vale y provoca que “Returns” reciba una ovación extra.

[7] Una historia de violencia. Wagner y Locke examinaron en una novela gráfica la violencia y su redención, pero opino que  Cronemberg lo supera y nos hace viajar al corazón de un hombre que ha querido reconciliarse con la vida pero cuyo pasado regresa para rendir cuentas.

[8] Superman: the movie. Adoro las películas protagonizadas por Reeves. Creo que han envejecido con la habilidad de recordarnos que son un producto de su tiempo. Una generación creyó que un hombre podía volar. Superman, junto con ET, fue una fábrica de sueños, y eso la encumbra sin más explicaciones.

[9] Ghost World. Espléndida adaptación donde su director, Terry Zwigoff co-escribe el guión con Daniel Clowes, el autor del cómic. El término del instituto es el final de una era. Llega el momento en que hay que arrancar el diente de leche que nos ancla con la inconsciencia de la juventud.

[10] V de Vendetta. La novela gráfica de Alan Moore es una biblia para los que la hemos gozado , pero creo que su homónima en el cines es lo suficientemente sólida como para retratar el miedo y la angustia de una sociedad a la se le controla el riego sanguíneo.Su escena final me resultó inolvidable. 

Fátima E.Busto


Y como siempre podéis enviar comentarios criticando el orden, la ausencia de alguna buena adaptación o que alguna está de más. Muy pronto sacaremos un listado con esta lista (más vuestras aportaciones) para que votéis la mejor adaptación del comic al cine.

09-06-2008

Disney copia

Etiquetas: Pantalla, Opinión

Kimba, el león blancoNo que, sen dúbida estamos seguros de que só é unha "homenaxe", chamou a atención dende hai anos o tremendo parecido entre a película El rey león da todopoderosa Disney e o anime dos anos 60 que en España se chamou Kimba, o león branco. En deloqueseenterauno podedes atopar imaxes comparativas e, creo, non deixan lugar a dúbidas. A noticia é tan vella como a película de Simba pero merece recuperala por que resulta que o autor homenaxeado do anime é nin máis nin menos que Osamu Tezuka, ou dito doutro modo, o que é considerado o pai do manga. Dende logo se os produtores da Disney intentaron que pasase desapercibida a inspiración podían buscar outra fonte.

J.Pesquero 

14-05-2008

O Monstro Espagueti Voador

Etiquetas: Reseña, Opinión

PreacherHai pouco estiven re-lendo a xenial obra de Garth Ennis e Steve Dillon “Predicador”.  A verdade é que tiña sede de sangue, de matanzas indiscriminadas, de volver a ter medo dos ollos do “Santo de los asesinos”, de ver como T.C. lle mostraba o seu amor aos animais, de rir con “Caraculo Cobain” e sobre todo de ver como o grande Jesse Custer lle fai pasar un mal trago a Herr Starr.

Teño unha enorme devoción por “Predicador”, xa que foi a primeira grande obra de BD que lin e que comprei. Está tan ben narrada, tan ben ilustrada e é enfermizamente tan divertida que non podo olvidar o día que lín (ou oín, ou alguén me dixo telepáticamente) que un reverendo estadounidense recomendara a obra aos seus feligreses, demostrando outra vez que a maioría dos americanos non saben, ou non queren ler (tal vez sexa que esten cegos, porque as ilustracións de Dillon sonche ben explícitas).

Na miña mente sempre estará presente a imaxe (probablemente ficticia) de cómo estes feligreses, alentados polo reverendo, compran o especial “Los muchachotes” e na primeira páxina ven como T.C. lle fai o amor a un peixe, como Jody mata a un gorila xigante cos puños mentras lle arrinca a cabeza, coas súas propias mans, a un mandamáis do exercito dos EEUU. Ou mellor aínda, no bloque argumental “cruzados”, no que se ve que o descendete directo de Xesucristo é un retrasado mental que herdou a súa deficiencia a base de relacións incestuosas para “mantener pura la sangre de Cristo”.

Todo isto fíxome pensar sobre o papel que ten a Igrexa nas obras de BD, e a decir verdade é bastante malo. Ademáis de con Predicador, a Iglesia recibiu críticas en “Por qué he matado a Pierre” de Olivier Ka (unha novela autobriográfica sobre a relación dun neno e un parroco), “V de Vendetta” de Alan Moore (onde se nos presenta a un Cardenal pedófilo que apoia un réxime dictatorial), os cultos iloxicos e exacerbados das miles de iglesias que se ven reflectidas en “Transmetropolitan” de Warren Ellis e a invención, nas tiras cómicas de “Peanuts” feitas por Schulz, dunha nova Igrexa, “La gran calabaza”. Igrexa creada pola personaxe “Linus Van Pelt” que xorde pola súa crenza de que a  Noite de Bruxas e en realidade a Navidade polo que nesa noite espera sentado nun horto de cabazas a aparición de “La Gran Calabaza”.

Pero se hai que falar de Igrexa inventada que crítica a Igrexa convencional eu quedome co Pastafarismo. Monstruo Espagueti voladorOs seguidores do “Monstro Espagueti voador” Monesvol, tamén coñecido como Chuck Norris, (que son arredor de 100000) falan do Pastafarismo como a única e verdadeira relixión que o home leva profesando dende hai milenios para contentar a Deus (O supremo Monstruo Espagueti Voador) na súa omnipotencia. Omnipotencia coa fundou o Pastafarismo dous segundos antes da creación do Universo.

Para os Pastafaris tódolos venres son festa (ademáis dos sábados e dos domingos) e predican a palabra de comer pasta para chegar ao ceo, no que hai volcáns de cervexa e fábricas de strippers. Pero para chegar ao ceo, a humanidade, ten que organizarse como lle de a gana. Só os que se lanzen á aventura do saqueo, á piratería, ao océano, as abordaxes e as espadas estarán tocados polos apéndices tallarinescos e serán dignos de ser Piratas.

Piratas que obteñen a bendición de Deus por ser o pobo elexido para fundar a Nación Pirata do Centro do universo (a Terra xira arredor do Sol, que a súa vez xira arredor dunha lata de coca-cola), polo que cantos  menos hai, peor funciona o universo. Senón que llo pregunten ao cambio climático.

Se queres ser un Pirata Pastafari, primeiro has de descubrir o mundo dos verdadeiros piratas, entre os que se atopa o máis coñecido polos amantes da BD “Isaac el Pirata” de Christophe Blain. Utiliza o noso cátalogo para ver os exemplares disponibles desta obra e inicia unha viaxe na busca do “Predicador” que levas dentro.

Iván Serrano
Sa-cerdote Pastafari 

07-05-2008

Batman: el caballero gris

Etiquetas: Pantalla, Opinión

Batman, con la cara de Christian Bale, regresa para continuar la guerra contra el crimen en la ciudad gótica. Con la ayuda del Teniente Jim Gordon (Gary Oldman) y del Fiscal de Distrito Harvey Dent (Aaron Eckhart), Batman se propone destruir el crimen organizado de la ciudad de Gotham para siempre. Por supuesto, en frente estará el Joker (interpretado por el recientemente fallecido Heat Ledger), que, como villano, intentará llevar la maldad a sus más osados extremos.

Bueno, no queremos pasarnos de listos con una pelicula sin estrenar pero la simple visión del trailer más las sinopsis consultadas nos hacen concluir con un "más de lo mismo". Y es que esto de Batman se está convirtiendo en una especie de "James Bond" donde parece que hay un estricto protocolo y las películas se parecen como univitelinas; bueno al menos a 007 le cambian al malo en cada entrega.  Es una pena porque El hombre murciélago tiene un doble fondo más que interesante que sólo comenzó tímidamente a ser explorado por Tim Burton en el 89 y que ahora parece solucionado al contratar de nuevo al actor-asesino-complicado Cristian Bale que nos amenizó en American Psycho pero también en la impagable Shaft

Bien, esperemos al mes de julio para ver la pelicula no vaya a ser que estemos equivocados aunque tengo la sensación de que el comentario al salir del cine será "qué bien lo hace Gary Oldman" . Y es que Batman, mejor dicho, las películas de Batman lo han convertido en un funcionario y ha pasado de caballero oscuro a, prosaicamente gris.

Julio Pesquero

05-05-2008

O goberno catalán crea o Premio Nacional de Cómic

Etiquetas: Noticia, Opinión

Premios nacionalesA Generalitat de Cataluña acordou a creación dunha nova categoría, a de cómic,  nos seus Premios Nacionales de Cultura. Pretende así recoñecer as aportacións máis importantes no eido do cómic e nas línguaxes relacionadas. O premio ten unha dotación económica de 18.000 euros e sitúa ao cómic ao mesmo nivel oficial que o resto das artes.

No caso de Galicia, xa sabedes que recentemente,  DOG de 24 de marzo de 2008, se crearon os Premios Nacionais de Cultura coas seguintes categorías:

  • Premio Nacional de Arquitectura e Espazos Públicos
  • Premio Nacional de Artes Visuais.
  • Premio Nacional de Artes Escénicas.
  • Premio Nacional de Literatura.
  • Premio Nacional de Música.
  • Premio Nacional de Patrimonio Cultural.
  • Premio Nacional de Pensamento e Cultura Científica.
  • Premio Nacional de Cine e Audiovisual.
  • Premio Nacional de Iniciativa Cultural.
  • Premio Nacional de Cultura Tradicional e de Base.

Cada un dos galardóns está dotado con 15.000 euros. Os premios recaerán preferentemente en persoas –físicas ou xurídicas-, que teñan destacado por unha obra ou actuación desenvolvida no ano anterior ou en recoñecemento do conxunto dunha traxectoria.

Como vedes non existe unha categoría adicada específicamente ao cómic ainda que ben sabemos que algúns dos nosos creadores de banda deseñada poderán figurar dentro das artes visuais. A cuestión é se a Consellería de Cultura, tendo en conta o noso potencial e a nosa traxectoria, non debería ter plantexado directamente un premio nacional de banda deseñada. Supoñemos que, dadas a características destes premios, existe certo temor a que, unha vez nominados 3 ou 4 autores que están na cabeza de todos, a categoría quedase "vacía de contido" pero se creemos que a banda deseñada galega  é un movemento que xa ten raíces e frutos a Consellería non debería esquecer a creación deste premio específico nun prazo corto.

Julio Pesquero

30-04-2008

Barna 08

Stand de Galicia en Ficomic 08Barcelona. Cómo suena en la boca nuestra Gran Manzana. Y yo, tal cual una oruga: verde por el hecho de no ir sola plus ultra de los límites de Coru, pequeña ante la magnitud de la ciudad condal. Pero, voto a Sauron,  tenía que representar a mis dos compañeros, ocupaba una plaza de tres en uno. Y ahí me planté. Tras estrellarme contra las puertas del metro –lástima, hasta ahí no parecía que fuese de provincias- llegué sin más contratiempos a la Plaza de Cataluña, donde me esperaba Ana, la bibliotecaria más animosa del mundo mundial. A esta improvisada cita acudieron Mari Cruz  (Zaragoza)  y Fram (desde San Roque.. pixa!!). Pronto partimos hacia la Biblioteca I. Can Fabra, porque debíamos preparar el folleto para la presentación del grupo -ilustrado por Pacheco, todo un honor-.  Tras una escalivada y unos guillotinazos que harían palidecer a los verdugos franceses, a las 12 galopábamos como locos en pos del último metro, para estupor de nuestra compañera francesa, que nos miraba como Obelix a los romanos. (Están locos estos españoles…).
Y por fin el gran día. Antes de la presentación, me personé en el stand de la Xunta, a dar y recibir apoyos. Después, el “Grupo Comicteca”, constituído por bibliotecarios  de aquí y de allende los mares, veía la luz en la sala de conferencias del Salón del Cómic. Salimos para (re)presentarlo delegados venidos de toda la península,Patrocinadores Stand de Galicia en Ficomic 08 desde puntos que antaño  fueron reinos de Taifas y que ahora se unen bajo un mismo califato: la Comicteca, presente y futuro de una dinastía de bibliotecarios que aboguen por el respeto y reconocimiento del tebeo.
Para celebrar el bautizo, nada mejor que una buena comida, donde tuve el placer de sentarme con Jaume y David –otras dos horas a su vera y arreglaríamos el asunto del trasvase del Ebro y de la reposición del “gran héroe americano”, entre otros asuntos de vital importancia- .
Por la tarde, momento “crisis total”. Había que verlo todo, comprar algún detalle –qué bonita mi geishita KUMI- y asistir a las charlas. Por cierto, estaba yo con mis compañeros Xermán y Carbalho en la presentación de Jaume y David cuando ¡oh, sorpresa! ¡FANCOMIC en la pantalla! ¿Que somos un referente nacional? O_O Huy, vosotros que nos veis con buenos ojos… –mamá siempre me habló de la humildad-.
Finalmente, salí con nocturnidad pero poca alevosía con mis nenés de BDGalega. Llevaba los ojos borrachos de viñetas y las bolsas repletas de merchandising, para bochorno de Xermam, aunque veía mi “tara” como algo positivo, ¡¡esperaba que le dieran una subvención por su “hijita” freak!!
Y como tengo la voz en off del coordinador recordándome que no me pase del pantallazo, sólo me resta decir que …CHISPÚM!  En el viaje de vuelta, ya era mariposa.
Fátima E. Busto 

23-04-2008

¿Es el cómic un libro?

Etiquetas: Opinión

Supuestamente un 23 de abril de 1616 morían Miguel de Cervantes y William Shakespeare (parece que también el Inca Garcilaso). De esta manera la UNESCO hace ya algunos años eligió esta fecha como el Día Internacional del Libro con el ánimo de homenajear al libro y sus autores y también para difundir el hecho lector.

¿Por qué estoy escribiendo sobre esto en este blog? Pues porque me ha asaltado una pregunta: ¿Es el cómic un libro? ¿Pueden los tebeos, un día como hoy, sentirse homenajeados por formar parte del concepto de libro? El libro no es sólo un objeto (un códice, un conjunto de hojas cosidas), es un concepto que va más allá del soporte físico, por eso podemos hablar de "libro electrónico". Durante siglos ha sido el depositario de revelaciones divinas y humanas, desde "La Biblia" hasta el "Libro rojo de Mao" pero también testigo de los aspectos más cotidianos de la vida.

En realidad la cuestión está mal formulada porque lo que me estoy preguntando es si el cómic es un tipo de literatura o, tal vez, ni tan siquiera es literatura. Por supuesto en este tema estoy obviando el asunto de la ilustración pero es que si el hecho diferencial es la ilustración entonces el TBO estará más cerca de la pintura que de la literatura; no podemos olvidar que gran parte de la pintura hasta bien entrado el siglo XVI eran historias gráficas secuenciales en forma de dípticos o trípticos o, incluso, series de cuadros.

Bueno, la verdad es que no tengo respuesta, sólo me asaltó la duda de saber si hoy los tebeos estaban incluídos en la celebración o teníamos que buscar otro día. Uf¡, es mucho más fácil con el cine.

Julio Pesquero

16-10-2007

Los cómics de la Marvel son sexistas y elitistas

Etiquetas: Opinión

Marvel CómicsBueno, a esa conclusión llega un estudio de un equipo de matemáticos de la Universidad de las Islas Baleares que a partir del año 2002 comenzaron a probar un software sobre análisis estadísticos en una red grande. Los expertos, aficionados al cómic, partieron de la base de datos Marvel Chonology Project que recoge toda la información sobre supeheróes de la editora a lo largo de 40 años.

El estudio concluye que el modelo social de las historias de superhéroes es similar a la sociedad real: "sexista y elitista". La inmensa mayoria de los personajes son masculinos mientras las mujeres están en un segundo plano y se reproducen los circulos exclusivistas de ricos y famosos que existen en la vida real.

Hasta aquí el estudio. Hemos echado un vistazo a otros blogs de cómics y el personal anda bastante rebotado sobre lo absurdo y despilfarrador de la investigación. ¿Qué opináis los devoradores de cómics?¿Pasa lo mismo, si es que pasa, con el manga? 

13-09-2007

El canon en cómic

Etiquetas: Biblioteca, Opinión

CanonSeguro que la mayoría sabéis que los deuvedés, cintas, vídeos, ordenadores, está sujetos a un canon (impuesto) fruto de la presión de las entidades que defienden los derechos de autor (editores). Muchos menos sabréis que desde hace poco tiempo y, en virtud de una directiva europea, también los libros, cd’s, revistas, CÓMICS, etc. que prestamos en las bibliotecas públicas tendrán que pagar también un canon precisamente por eso, por préstamo. Bueno, y los señores de la SGAE, de CEDRO, ¿cómo justifican ese canon que pagamos ya no solo por la compra de un material original sino por su préstamo? Pues muy sencillo: como vamos a hacer copias ilegales (o no pero por si acaso) estas sociedades de gestión nos exigen una compensanción económica por cometer un delito que, obviamente, seguimos sin poder cometer.

Sí, me he explicado fatal pero podéis acudir a esta página de cómic y lo entenderéis en 30 segundos.

Julio Pesquero 

07-09-2007

GZCrea deixa deserto o primer premio de banda deseñada

GzcreaO xurado do certame galego de creadores novos Gzcrea 2007 en banda deseñada decidiu deixar deserto o primeiro premio. Segundo éste, a decisión foi tomada pola baixa calidade dos traballos presentados e a modo de "chamada de atención". O segundo premio foi para Jerónimo Piñeiro por Teo vai o inferno, e un terceiro premio para Brais Rodriguez por A casa de mamá.

Coñecemos a algúns membros do xurado e non dubidamos da decisión pero é moi estraño que nunha época de surdimento de novos valores no cómic ningún traballo acadase a calidade exixida. Entón, que falla? Non quiseron ou superon presentarse os creadores novos de banda deseñada, o premio non é estimulante a ningún nivel? ou sinxelamente é que non hai unha nova xeración de productores de cómics.?Qué pensades, donde están os novos comiqueiros se os hai?

Por outro lado, e persoalmente, nunca entendí iso de que se declarase deserto o primeiro premio por falta de calidade e sen embargo se concedesen segundos e terceiros premios: se o primeiro non te calidade, nesa lóxica, qué debemos pensar dosoutros, que paradóxicamente sí ten premios.

Julio Pesquero

10-08-2007

Tintín denunciado por racista

Etiquetas: Noticia, Opinión
Tintín CongoVía Papel en blanco nos enteramos de que otra vez el conflictivo cómic de Hergé Tintín en el Congo ha recibido una denuncia, en este caso por Mbutu Mondondo Bienvenu, un estudiante congoleño de la Universidad Libre de Bruselas, que demanda a la  sociedad Moulinsart gestora de los derechos mundiales de la obra de Hergé. Bienvenu acusa al cómic de estar lleno de estereotipos sobre los congoleños y ser propaganda para la colonización. Indudablemene no podemos estar más de acuerdo pero quizá convendría una reflexión más detenida teniendo en cuenta nuestra reciente experiencia española con el secuestro judicial de la revista El Jueves y la tan mencionada en este caso libertad de expresión. ¿No os parece?

27-06-2007

Traizón ao cómic

cómicSi, fumos traicioados. Os amantes das viñetas, da Banda Deseñada, dos cuadriños… estamos de loito por culpa de esa xente que tenta aproveitarse do cómic para defundir, proclamar e instaurar os seus ideais políticos. A polémica está servida dende que pola rede está a circular un cómic contra o futuro decreto de ensino en galego, que de maneira ofensiva di que o galego “forma parte de la cultura de España. Pero no es una lengua útil”, así como outras perlas da talla de “Durante los incendios del 2006 era más importante hablar gallego que tener experiencia previa en apagar fuegos” ou “médicos, profesores y  profesionales no pueden trabajar en Galicia porque el Gobierno favorece a quién habla gallego ”.

Estas viñetas recomendan colaborar coa iniciativa www.tangallegocomoelgallego.com, que desestima a autoría destas viñetas dicindo que “nuestra iniciativa no tiene nada que ver con la elaboración o distribución de las citadas viñetas, desconociendo por completo quiénes pueden ser los autores de las mismas” alegando que “la iniciativa Tan gallego como el gallego reivindica que sea respetado el derecho a la libre elección de la lengua vehicular en la enseñanza por parte de los padres y, si es el caso, de los alumnos, ya sea en gallego o en castellano”, namentres califican as viñetas de ofensivas e de contido deplorable. Non obstante esta iniciativa está a recoller sinaturas para presentar na Consellería de Educación en contra do plan proposto pola Xunta.

Pero a traizón non remata ahí. A vergoña é doble, xa que como contrapartida creouse un cómic, utilizando a mesma estructura e ilustracións, que satiriza as anteriores viñetas clasificándo aos seus personaxes como “españolistas” utilizando o mesmo despotismo e os mesmo clichés que a obra primixenia.

Sen dúbida, os únicos que saímos mancados deste cruce de malas palabras, malos insultos  e pretensións  políticas de diversa índole, somos os que vemos como é violado o xénero que amamos.

Iván Serrano

23-10-2006

Hasta el fondo con Miguelanxo

Miguel Anxo PradoMi primer encuentro con Miguelanxo Prado fue a través de su obra "Tangencias"español (editada en castellano por Norma Editorial, 48 págs., color), un regalo del dibujante murciano Juan Álvarez, que lo conoce y admira desde hace mucho tiempo. Me impresionó la calidad del dibujo, su técnica y su color, y, sobre todo, la coincidencia en cuanto a emociones, en un momento de mi vida especialmente sensible al análisis de las relaciones de pareja.
Un tiempo después me compré "Trazo de tiza" (la tercera edición, también de Norma Editorial, incluye tres páginas inéditas de homenaje a Hugo Pratt; 92 págs. en color) y también "Pedro y el lobo", que regalé a un amigo adolescente con la esperanza de que no lo tire y un día, aburrido de los 40 Principales, la curiosidad le pique y busque en el Emule del momento la obra musical que resuena alrededor de esta historia, tan bellamente dibujada por el artista coruñés.
En el Salón del Cómic de Barcelona de este año 2006 pude disfrutar de una importante exposición de originales de M. P. y después hice cola durante más de una hora para que me dedicara un libro. Llegó mi turno y me hizo un dibujo con un "saludo atlántico", en sus propias palabras escritas, que guardo con celo. Miguelanxo y yo nacimos el mismo año, el 58. Consecuentemente, soy una señora "hecha y derecha" y, aviso, no participo del fenómeno fan. Sin embargo, tuvo todo el sentido del mundo vivir la disciplina de la espera, hacer tiempo junto a otros muchos que también deseaban acercarse al autor unos minutos, verle dibujar e intercambiar unas frases con él. Fue un tímido homenaje a alguien que nos ofrece en imágenes grandes dosis de poesía; que es capaz de llegar muy hondo en los sentimientos humanos en unas pocas viñetas; que ha apostado por un género literario tan poco considerado que está casi a punto de desaparecer, al menos en nuestro país…
Lo último que he podido disfrutar de Miguelanxo es un corte de su película de dibujos animados, a través de Internet. Lo que he visto me ha impresionado; estoy deseando que llegue a Murcia, donde vivo. Por si no ha quedado claro, envidio la oportunidad que tenéis, gallegos, de acercaros a la totalidad de su obra y a su persona en muchas más ocasiones que nosotros. Y, si aún no habéis entrado a fondo, os invito a ello: aprovechadlo antes de que se lo rifen aún más por ahí afuera, antes de que se haga tan grande que sea de imposible acceso.

Teresa Jular