¡Moi pronto a nova sección de Fancómic sobre cociña manga!

Fancómic

19-05-2008

La ciudad al atardecer y El País de los cerezos

Etiquetas: Reseña, Manga

ciudad al atardecerLa palabra “Hiroshima” evoca el sonido de un avión solitario y la visión de una terrorífica nube en forma de hongo. Es un aguijón en el cerebro imaginar el horror del punto de colisión, el vómito de fuego, la gente deshaciéndose y los edificios desmenuzándose. Los hibakusha, como se denomina a los supervivientes de la bomba atómica, lo vieron y lo sufrieron perennemente, como una supurante herida en el cerebro que nunca llegó a cicatrizar.  Pero no seré yo quien  apriete más el comedón, porque aunque muchos mangakas han escrito acerca de Hiroshima, en este manga el tema se acaricia  sin ánimo de recrear lo espantoso del impacto de la bomba.

En la primera historia, “La ciudad al atardecer”, han pasado diez años desde que el “Little boy” sobrevoló los cielos de Hiroshima. Su protagonista, Minami, es una laboriosa joven hibakusha que vive con su madre en una pequeña ciudadela contruída tras la hecatombe y que desea seguir adelante con su vida. El amor comienza a florecer en su corazón y su agradable trabajo en un taller le acerca a la realidad que debió haber sido. Pero Minami sabe que en algún lugar del mundo existe un enemigo de una naturaleza tal que es capaz de aniquilar a miles de personas sin que se le erice el vello del alma e intenta asimilar lo que sucedió hace años, lo que todo el mundo lleva tatúado en la piel pero de lo que nadie habla.

En la segunda historia, “El país de los cerezos”,  pasamos a la generación de los años ´80, en un tiempo donde los hijos de los supervivientes más jóvenes están todavía intentando comprender lo que piensan y recuerdan sus padres, buscando encontrar la respuesta a sus actitudes, entreviendo todavía en sus ojos el reflejo de la enfermedad, el espectro de la plaga de la radiación.

El manga destila un sofisticado mensaje antinuclear que prende en nosotros de manera amable. El estilo de Kouno, delicado y hermoso, evoca la dicotomía de Hiroshima, una ciudad todavía que vive en la sombra del hongo que aniquiló cada ser vivo, un lugar en el que la gente se escuda en las actividades de la vida cotidiana, pero donde el telón de los edificios en ruinas es la lanza omnipresente de los hechos acaecidos un trágico 6 de agosto de 1945.

Fátima E. Busto

La ciudad al atardecer ; El país de los cerezos / Fumiyo Kouno. — Glenat, 2007 . — 102 p. [Ver Catálogo]

14-05-2008

O Monstro Espagueti Voador

Etiquetas: Reseña, Opinión

PreacherHai pouco estiven re-lendo a xenial obra de Garth Ennis e Steve Dillon “Predicador”.  A verdade é que tiña sede de sangue, de matanzas indiscriminadas, de volver a ter medo dos ollos do “Santo de los asesinos”, de ver como T.C. lle mostraba o seu amor aos animais, de rir con “Caraculo Cobain” e sobre todo de ver como o grande Jesse Custer lle fai pasar un mal trago a Herr Starr.

Teño unha enorme devoción por “Predicador”, xa que foi a primeira grande obra de BD que lin e que comprei. Está tan ben narrada, tan ben ilustrada e é enfermizamente tan divertida que non podo olvidar o día que lín (ou oín, ou alguén me dixo telepáticamente) que un reverendo estadounidense recomendara a obra aos seus feligreses, demostrando outra vez que a maioría dos americanos non saben, ou non queren ler (tal vez sexa que esten cegos, porque as ilustracións de Dillon sonche ben explícitas).

Na miña mente sempre estará presente a imaxe (probablemente ficticia) de cómo estes feligreses, alentados polo reverendo, compran o especial “Los muchachotes” e na primeira páxina ven como T.C. lle fai o amor a un peixe, como Jody mata a un gorila xigante cos puños mentras lle arrinca a cabeza, coas súas propias mans, a un mandamáis do exercito dos EEUU. Ou mellor aínda, no bloque argumental “cruzados”, no que se ve que o descendete directo de Xesucristo é un retrasado mental que herdou a súa deficiencia a base de relacións incestuosas para “mantener pura la sangre de Cristo”.

Todo isto fíxome pensar sobre o papel que ten a Igrexa nas obras de BD, e a decir verdade é bastante malo. Ademáis de con Predicador, a Iglesia recibiu críticas en “Por qué he matado a Pierre” de Olivier Ka (unha novela autobriográfica sobre a relación dun neno e un parroco), “V de Vendetta” de Alan Moore (onde se nos presenta a un Cardenal pedófilo que apoia un réxime dictatorial), os cultos iloxicos e exacerbados das miles de iglesias que se ven reflectidas en “Transmetropolitan” de Warren Ellis e a invención, nas tiras cómicas de “Peanuts” feitas por Schulz, dunha nova Igrexa, “La gran calabaza”. Igrexa creada pola personaxe “Linus Van Pelt” que xorde pola súa crenza de que a  Noite de Bruxas e en realidade a Navidade polo que nesa noite espera sentado nun horto de cabazas a aparición de “La Gran Calabaza”.

Pero se hai que falar de Igrexa inventada que crítica a Igrexa convencional eu quedome co Pastafarismo. Monstruo Espagueti voladorOs seguidores do “Monstro Espagueti voador” Monesvol, tamén coñecido como Chuck Norris, (que son arredor de 100000) falan do Pastafarismo como a única e verdadeira relixión que o home leva profesando dende hai milenios para contentar a Deus (O supremo Monstruo Espagueti Voador) na súa omnipotencia. Omnipotencia coa fundou o Pastafarismo dous segundos antes da creación do Universo.

Para os Pastafaris tódolos venres son festa (ademáis dos sábados e dos domingos) e predican a palabra de comer pasta para chegar ao ceo, no que hai volcáns de cervexa e fábricas de strippers. Pero para chegar ao ceo, a humanidade, ten que organizarse como lle de a gana. Só os que se lanzen á aventura do saqueo, á piratería, ao océano, as abordaxes e as espadas estarán tocados polos apéndices tallarinescos e serán dignos de ser Piratas.

Piratas que obteñen a bendición de Deus por ser o pobo elexido para fundar a Nación Pirata do Centro do universo (a Terra xira arredor do Sol, que a súa vez xira arredor dunha lata de coca-cola), polo que cantos  menos hai, peor funciona o universo. Senón que llo pregunten ao cambio climático.

Se queres ser un Pirata Pastafari, primeiro has de descubrir o mundo dos verdadeiros piratas, entre os que se atopa o máis coñecido polos amantes da BD “Isaac el Pirata” de Christophe Blain. Utiliza o noso cátalogo para ver os exemplares disponibles desta obra e inicia unha viaxe na busca do “Predicador” que levas dentro.

Iván Serrano
Sa-cerdote Pastafari 

09-05-2008

Mushishi

Etiquetas: Reseña, Manga

MushishiMushishi / Yuki Urushibara. Ed. Norma.

Este magnífico manga ha sido adaptado a un anime de 26 capítulos repleto de paisajes que se tatúan en la retina, y en 2007 el mangaka y director Katsuhiro Otomo (Akira, Metropolis, Steamboy) ha realizado una adaptación cinematográfica con actores reales

En esta saga, Urushibara transmite leyendas que él mismo crea, es un contador de cuentos que se oralizan al calor de una taza de caldo o de sopa de miso.

Así, nos plantea la idea de que en el mundo existen unas formas de vida conocidas como "mushi" o insectos, antiquísimas y extrañas criaturas que no pertenecen al reino animal ni al vegetal, pero que están más cercanas al origen de la vida que cualquier otra especie. Los mushis habitan en la naturaleza materializándose en insólitas formas habitualmente invisibles a ojos humanos. Estos seres no suelen tener conciencia de estar haciendo daño a las personas, pero su esencia, en occidente, sería comparada a la de las caóticas hadas. Por lo tanto cuando de alguna forma interactúan personas y mushis, habitualmente porque éstos se hospedan en cuerpos humanos, los resultados suelen ser funestos.
Este hecho ha provocado que a lo largo de los siglos existan expertos que median entre los humanos y los insectos: los maestros “mushishi”. Ginko es uno de estos sabios, un hombre que recorre las aldeas tratando de ayudar a los huéspedes de los mushis, pero a la vez estudiando a estos misteriosos seres y los efectos que producen sobre nuestro género.

En cada capítulo de “Mushishi” acompañamos a Ginko a través de un mundo rural que nos evoca la era del Japón medieval. Descubrimos con este curandero que los mushis adoptan formas extrañas, que no se repite la misma variedad de insecto. Esto contribuye a que cada historia sea brisa fresca por la  diversidad de personajes. Además no asistimos al típico esquema de “disputa bondad/maldad, enfrentamiento, victoria de la bondad”; en Mushishi la resolución del conflicto termina en batalla sólo si Ginko se ve obligado a ello porque peligra la vida de los aldeanos. El Mushishi es un investigador respetuoso más que un exterminador, aunque a medida que avanza la serie comprendemos que la generalidad los compañeros de oficio de Ginko optan por la segunda opción.

Ginko, por la mano de Urushibara, nos ayuda a mantener la imagen de los mushis como algo ajeno a nuestro entendimiento, no como a entes malévolos. Debido a esto, las historias destilan un aura zen que nos hace meditar acerca de la complejidad de los seres que nos rodean y del halo místico que rodea un bosque o que enmarca una puesta de sol.

Por ello, que las disfruteis.
Fatima E. Busto
Luz

24-04-2008

Ustedes perdonen

Etiquetas: Reseña, Terra galega

Ustedes perdonen Xulio das Pastoras

Ustedes perdonen. 1 / Das Pastoras. — Madrid : Sinsentido, D.L. 2000. –1 v. : principalmente il. ; 21 cm. En Biblioteca Municipal Fórum.

Consulta a súa disponibilidade no noso catálogo

Qué hai que facer para poder divertirse e/ou rir?. Moitos de vos diredes que ir ao circo, ver unha pelicula de spaguetti western, esperar a que chege o “Día dos Santos Inocentes”, a algúns se lles pasará pola cabeza ir a unha corrida de touros (aínda non entendo por que), outros falarán de boxeo, ir a praia, facer unha viaxe a unha illa deserta… algúns de vós, incluso, pensaredes nos procesos químicos que inflúen nos nosos cambios de humor. Aínda que eu penso que, en realidade, para poder rir a gargalladas só temos que tomar consciencia da nosa condición de humanos e o absurdo dalgunhas das nosas situacións cotiás.

Esta cotidianidade, e algunhas situacións xurdidas a partir da nosa necesidade de rir (arriba escritas), vese plasmada no álbum de Das Pastoras “Ustedes Perdonen” (hai dous volumes). Este album non é máis que unha reflexión humorística, dunha viñeta por páxina, da nosa condición animal, das nosas invencións, dos nosos recursos para o ocio, das nosas limitacións, dos nosos medos, das nosas quimeras, do noso afán por destruír todo aquilo que se nos pon diante… de gran parte das “maravillas” que o home fixo dende que é home, e incluso un pouco antes.

Estes dous álbumes pretenden ser unha compilación de tódolos chiste publicados polo autor na revista “El Jueves” e na revista semanal de “El mundo” durante os anos 1991 a 1998. Uns chistes aos que lle vai ao pelo o nome do álbum, xa que unha vez que inicias a lectura sínteste realmente avergonzado (como se dun monólogo de Luís Piedrahita se tratáse) de facer cousas que consideramos normais, pero que en realidade non o son. O consumo indiscriminado e esaxerado de peles, o horror de verse inmerso nunha guerra, a masificación da violencia nas nosas vidas, o especismo, a creación da necesidade de ser famoso ao mínimo prezo, a discriminación… son algunhas das perlas coas que Das Pastoras nos abofetea, despois de pedirnos previamente perdón, para que sexamos conscientes do verdadeiro mundo no que vivimos, o mundo do absurdo.

Un mundo plasmado en cada unha das viñetas cunha forza fora do común. Cunhas ilustracións tan sólidas, cribeles e reais, que parecen que estamos vivindo neste mesmo intre. Cun encuadre e unha composición perfectas, nas que se aprecia unha perfecta conxunción entre fondo e forma a través dos máis mínimos detalles. Cun tratamento da cor fresca, orixinal, surrealistamente realista… que dota ás personaxes de presencia escénica, de credibilidade, de teatralidade…, como se tentase dicir: “Así é o teatro da vida, unha burda falacia. Nas túas man está participar desta basura ou non”.

Iván Serrano
Quedas perdoado Iván 

26-03-2008

Volátil

Etiquetas: Reseña

VolátilVolátil / Luis Durán. — Alicante : Edicions de Ponent, D.L. 2007. — 245 p. ; 27 cm

O cómo se constata  el “anima mundi”  en 248 páginas
De la misma manera que podría hacerlo el ficticio John Keating (oh, capitán, mi capitán), el profesor Patrick despide a sus alumnos con un poema. Pero no de Withman, sino de Poe. En concreto, con su más celebrada creación por encima de novelas y cuentos: “El Cuervo”, reconocida elegía que lamenta el fallecimiento de la mujer amada y que vomita dolor sobre la sombra que acompaña a los hombres en las horas inciertas.

Cuando el estudiante Tobías sale de esta última clase, motivado por las palabras del profesor, proyecta escribir un libro. Es precisamente en esas vacaciones, las que arrancan a la mayoría de los estudiantes de los brazos de Morfeo para abofetearlos con  la verdad de la vida, cuando una estela rúnica dedicada a un vikingo de nombre “Audum” le inspira el argumento de su primera obra. Así, Audum cobra vida y se convierte en un personaje más, su historia dentro de la historia transforma a Tobías a medida que como autor genera las ficticias huellas del héroe. Y nosotros nos convertimos en partícipes del cambio, sedientos de cuentos y de palabras, aprendiendo de manera imperceptible.

El dibujo mantiene el estilo propio que el autor perfecciona en cada tebeo, las ilustraciones en B/N se convierten en  filigranas que hay que desgranar, festejar, acariciar. 

En el crisol de estas viñetas Luís Durán nos ofrece la mezcla perfecta entre Poe, los mitos griegos, la  transmutación, la tradición vikinga, Andersen y la superstición popular. Cada capítulo es una puerta abierta por la que nos escabullimos a dimensiones inesperadas: podemos emocionarnos con las vivencias de Audum, asimilar las enseñanzas de Ariadna, tía y mentora de Tobías/Teseo, penar con el descendiente de  Caronte mientras rema pesadamente por el Leteo, maravillarnos con las almas que huyen de sus celdas, botellas hechizadas.

De dónde recibe Luís el Awen o Inspiración, lo ignoro, pero sí aprecio el hecho de que cada nueva composición es una superación de la anterior. Si bien el  tema sigue versando sobre los caminos iniciáticos, cada trama es una vuelta de tuerca, una nueva opción en la búsqueda de la propia identidad. Todo ello, aderezado con la delicadeza, emotividad y romanticismo que el alquimista Durán plasma en cada opus, un  peldaño más que lo encumbra hacia un lugar privilegiado en la “Gran Obra” del universo del cómic.

 
Fátima E. Busto
Valkiria de Elviña

14-03-2008

Un home feliz

Etiquetas: Reseña, Terra galega

hombre feliz seijasUn home feliz / Antonio Seijas. — Santiago de Compostela : Lea, 2007

 Cátologo web das Bibliotecas Municipais da Coruña

Unha coincidencia?, unha mirada?, un libro de André Bretón?… Acaso “pode vostede dicir cal foi o encontro capital da súa vida?, Ata que punto ese encontro lle deu, lle da a impresión de ser fortuíto ou necesario?”. Tal vez eses encontros sexan froitos do destino, ou sinxelamente un encontro é especial polas características especiais que, interiormente, sofrimos nese mesmo intre. Tamén pode ser que nós queiramos que ese encontro sexa especial, aínda que pensemos todo o contrario, aínda que fagamos todo o posible para que non o sexa. Porque non hai regras, todo cambia, minguamos, facemos cousas que non cremos, que non queremos, que non necesitamos cando nos deixamos levar pola nosa inconsciencia.

Non podemos controlar esa angustia, ese libro que o protagonista da nosa historia cede de maneira desinteresada a Marta, ese “amor tolo” que, como dicía o propio Bretón, non está suxeito aos límites da racionalidade porque é unha experiencia mística e liberadora do home.

É imposible tentar controlar os nosos impulsos, as nosas emocións…, así como facer todo o contrario, (deixarnos levar polo noso subconsciente, alzarnos por encima do noso eu, chegar ao elo e anular ao supereu) cando soamentes “buscamos encher o baleiro da nosa individualidade e por un momento gozamos da ilusión de estar completos. Máis só é unha ilusión: o amor une e despois divide”.

O amor une, porque todos precisamos sentirnos amados, todos queremos o noso amor sexa tan real como o recordo das nosas fotos, que non se deteriore…, pero que pasaría se non fose o deterioro da relación o que fixera que o amor non perdurase?. Que nos pode pasar para que o exiliemos “A xente foxe para exiliarse a outros paises… supoño que alí atopan a súa paz. Pero, cara a onde debo fuxir cando quero escapar de min mesmo.”, para facer o noso amor cobarde, querer con todas as nosas forzas que desapareza… que nos pode pasar para que o amor divida.

Os protagonistas desta historia están divididos por un estrano soliloquio baseado na inutilidade das palabras, nos segredos e nun amor que (seguindo con Bretón) destrúe o “ouro do tempo”; ese mundo extraordinario, marabilloso, na plenitude da imaxinación, da felicidade, da creatividade que é a antítese da culpalidade do noso personaxe. Unha culpabilidade que “lle queima por dentro” e coa que decide “buscar un perdón que non chegará, non así, non dese xeito…”, unha culpabilidade que elimina de raiz a “Nadja” (o principio en ruso da palabra esperanza). Esperanza de volver do seu propio exilio, esperanza de ver trala careta da súa veciña, esperanza de perder algún día ao xogo de citas que ten co libreiro, esperanza de poder amar como a ela a amou.

Iván Serrano
Dende Bretonia

19-02-2008

xxxHOLIC

Etiquetas: Reseña


 XXX Holic / Clamp. — Barcelona : Norma

¿Que ya se lleva publicando desde hace dos años? ¿Y qué? Esta serie abierta que acaba de aterrizar en la biblioteca y promete arrasar en las próximas elecciones, bien merece una reseña.

Nada de lo que hagan las CLAMP podrá ya sorprenderme, sobre todo tras ver el anime Code Geass, una suerte de Death Note pero con mechas en lugar de Shinigamis. Ya, quizá la comparación no sea exacta, pero me sirve para explicaros que las CLAMP han sobrepasado los límites de “princesita desmemoriada que quiere a súbdito bondadoso”. (Lo curioso es que el objeto de esta síntesis, Tsubasa RESERVoir CHRoNiCLE,  coincide en el tiempo con la acción del manga de mi reseña, xxxHOLIC).
No me malinterpretéis, no tengo nada en contra de Tsubasa o Sakura Card Captors, incluso son series que me agradan, pero prefiero a las CLAMP que escriben para un público más adulto, y en concreto xxxHOLIC me ha entusiasmado.

Kimihiro Watanuki es un muchacho que a pesar de usar anteojos tiene una vista mucho más aguda que la del resto de los mortales: él es capaz de ver a espíritus, demonios y otra serie de seres sobrenaturales que lo acosan y torturan. Watanuki está deseando librarse de esta maldición pero ignora cómo, hasta que un día, una fuerza extraña lo empuja a entrar en una tienda peculiar. La hermosa hechicera que la regenta, Yuko Ichihara, le propone un pacto: lo liberará de su tortura si a cambio Watanuki se compromete a trabajar con ella en el negocio.

Así, fascinado y a la par enojado por el carácter extravagante pero hipnótico de Yuko, Kimihiro vivirá historias trágicas, misteriosas, extrañas, terroríficas. Porque las vidas de los clientes que acuden a la Tienda no son precisamente sinónimos de serenidad.  

En cuanto a las ilustraciones, me veo en la obligación de afirmar que las del grupo CLAMP siempre son notorias, pero lo cierto es que, quizá debido a mi pasión por todo lo sombrío, de todas las obras de estas mangakas los dibujos de xxxHOLIC son los que más me han deslumbrado.  La alegría y el esplendor de las pizpiretas heroínas de otras series cede ante el aspecto gótico y lúgubre de este manga. El juego entre blancos y negros se equilibra como un macabro yin yang,  y es fácil que nos descubramos embelesados ante el cabello de Yuko, que se desparrama entre páginas cargadas de un humo siniestro.

Y en caso de que esta serie os resulte insuficiente, en marzo podréis disfrutar de la película “xxxHOLIC: El sueño de una noche de verano”, que se añadirá a las filas de los animes de la biblioteca. Pero por el momento, dejad que os seduzca este manga.

Fátima Elías Busto 
 
Luz 

15-01-2008

La misma diferencia

Etiquetas: Reseña

 

Misma diferencia

La misma diferencia y otras historias / Derek Kirk Kim. — Bilbao : Astiberri, 2006

Siete años después de haber finalizado el instituto, Simon Moore, probablemente el alter- ego de Derek Kirk Kim, se pregunta a lo largo de “La misma diferencia” por qué es fácil ocultar el pasado a los amigos, por qué no tiene novia ni hijos y por qué es difícil hallar no sólo el amor, sino un amor.
Hoy no será un día habitual para Simon. Cuando sale de su restaurante coreano favorito, donde mantiene con sus amigos una distendida charla, comenzará una breve aventura iniciática para averiguar quién es el tipo que envía cartas de amor al apartamento de su amiga en busca de la respuesta de su antigua inquilina. Esa tarde, Simon y Nancy expiarán  algunos de los pecados de la adolescencia que no han sabido asumir ni perdonarse.

Derek Kirk Kim tiene un buen estilo para dibujar paisajes y para definir las expresiones faciales de los personajes de la historia. Su lápiz es realista, pero no se puede dejar de observar un ligero trazo que se inclina levemente hacia la estética del manga. ¿Será acaso Kim el Taniguchi del mañana?  Y es que si  bien el tema de la autocompasión, el ombliguismo puro y duro o el existencialismo y el hastío son argumentos al que en los últimos tiempos se recurre una y otra vez en los comics o en las novelas, este autor lo hace bien. Podremos vernos o no reflejados en las vivencias de los personajes, pero los comprendemos por la sinceridad y claridad de sus pensamientos y actos, por la expresividad de su rostro, porque no existe nada más cotidiano que las inseguridades de un joven que ya es adulto.

Sí, es verdad que hay otras historias, muy breves, algunas divertidas e irreales, otras ácidas y frecuentes. Pero debo volver a leerlas, porque no soy quién para desgranarlas, no después de haberme entusiasmado tanto con la tarde que comparten Simon y Nancy.  Me es imposible ser objetiva. Sólo puedo recomendároslo fervientemente, pero leedlo disfrutando de las imágenes y de un Ben & Jerry’s.

Si las moscas comen la mierda del mundo… ¿Quién se come la mierda de las moscas?

Fátima Elías Busto

07-01-2008

Los muertos vivientes

Etiquetas: Reseña

Muertos vivientes

Los muertos vivientes / Robert Kirkman; lápiz y tinta Charlie Adlard ; grises Cliff Rathburn. — Planeta De Agostini, 2005-2006

Sempre que chegan estas datas fágome a mesma pregunta, ¿en realidade precisamos todo o que nos oferta o “Estado de bienestar”?. Non seríamos máis felices sen todos eses bens materias, sen todas esas cousas que nos sobran e que supostamente melloran a nosa vida.

Remontarse cara atrás moitas veces danos a razón, e non hai que ir moi lonxe para saber que: antes podíamos quedar cos amigos sen necesidade de móbiles; cociñar perde todo o significado cando só tes que abrir unha bolsa e meter o seu interior no microondas; os nosos irmáns, primos, fillos… prefiren quedar no messenger a quedar na rúa; para chamar a túa familia tes 10 números de telefono diferentes e só sodes catro persoas; se deixas que se pudra no gardarroupa (ou noutro lugar) todo o que xa pasou de moda, acabas por convertirte nun escravo desta… Por iso desde aquí pregúntovos, ¿Cando foi a última vez que comprastes algo que realmente precisarades?, ¿cando foi a última vez que pelexachedes por algo verdadeiramente importante?, ou o que é máis importante, ¿algunha vez para vós vivir foi sinónimo de sobrevivir?.

Robert Kirkman preséntanos todas estas dúbidas, e moitas  máis, nos que de momento son cinco tomos de reflexión e crítica da sociedade occidental, reestructuración dos parámetros impostos polo sistema capitalista, entretemento gore e ira chupacerebros que tiran por terra todo o teu civismo. De feito, tódalas barbaridades que os protagonistas teñen que facer para poder sobrevivir están moi alonxadas das regras que, a priori, rexen as nosas vidas (as súas vidas), baseando así a súa existencia en matar para non ser asasinado, non poseer máis que o necesario para vivir (roupa, comida…) e trashumar como se dun clan pro-unabomberiano se tratáse. Deste xeito, Kirkman entremezcla una minisociedade que para sobrevivir utiliza un sistema anarco-primitivista misturado co tópico literario acuñado por Horacio, “Carpe Diem”, ou o que é o mesmo un grupo de cazadores-recolectores que só se teñen que preocupar polo día de hoxe xa que mañá pode que esten mortos.

A estética do cómic segue unha liña parecida as peliculas de George A. Romero (Este a súa vez baseou o deseño das súas personaxes lendo os cómics de terror da liña de cómics E. C. “Creepshow”, “The haunt of Fear”, “Tales from the Crypt”… polo que dalgunha maneira o que era do cómic volve ao cómic), onde as situacións e personaxes son só un vehículo metafórico para mostrarnos a nosa realidade, pero cunha leve aínda que interesante variante (sen contar co plano visual, xa que para min as ilustracións en branco e negro de Tony Moore e Charlie Adlar superan con creces calquer efecto visual cinematográfico). Robert Kirkman pretende que as personaxes, situacións, accións… teñan continuidade a longo prazo, cousa que non pasa nas peliculas deste xénero que apenas chegan a hora e media, para así poder deleitarse nos cambios físicos, emocionais e mentais das súas personaxes. Personaxes que ven como pouco a pouco van perdendo todo aquelo que lles queda, que fan relacións que noutras circunstancias non farían, que fan cousas das que non se sinten para nada orgullosos, que establecen regras feitas nunha terra de tolos. Personaxes que evolucionan nun mundo que xa non existe.

Iván Serrano

PD: Se queredes comezar cunha historia de zombies máis ligth, recoméndovos “Marvel Zombie” (escrita tamén por este autor) na que veredes os vosos superheroes favoritos sedentos de cerebros.

10-12-2007

Adiós Chunky Rice: mensaje en una botella

Etiquetas: Reseña

Chunky Rice

Adiós, Chunky Rice / Craig Thomson. — Ed. Astiberri. — 125 p : b. y n.

A la hora de adquirir este cómic debo reconocer que el ser una obra del galardonado Craig Thomson esta vez me resultó secundario. Me enamoré perdidamente de la amable ilustración de la cubierta y del tierno nombre de la tortuga. Estos,  unidos a la pasión que siento por los galápagos, fueron los detonantes para que seleccionara esta novela gráfica para la biblioteca.
La abro. Ante mi, se extiende una playa donde se pierden unas huellas en la arena. De una solitaria tienda de campaña se escapa un susurro: “ Adiós, Chunky Rice”.  A continuación infiero que por la dedicatoria que realiza el autor, estoy ante  la metáfora autobiográfica de un joven  que un buen día se lanzó en bote al mar alejándose de la seguridad de saberse querido.  Pero Thomson va más allá y yo me quedo corta.

 Adiós, Chunky Rice no es solamente una despedida de un ratón para con su compañero. Es el sacrificio de un amigo que busca lo mejor para el otro. Es el hecho de convertirse en adulto, aunque uno todavía sea o se sienta joven. Es el querer mejorar el presente para pulir  las dolorosas muescas del pasado. Es  el viaje iniciático para encontrar un lugar en el mundo, sea en tierra, en el mar o en las islas Pontinas. El autoinflingirse heridas para que álguien aparezca y las cure.

Las viñetas saltan del presente al pasado, de un lugar a otro, de un punto de vista a otra interpretación diferente. Thomson, con maestría, nos arrastra por las ilustraciones para que nos identifiquemos con los sentimientos de los personajes y sus tristezas se hagan nuestras. Nos dolerá la pérdida en su acepción mayúscula, palparemos la absoluta soledad, nos morderá la conciencia que un niño inocente sea obligado a recrear la crueldad de un adulto.  Tendremos miedo, ausencia , melancolía.

No lo dejéis pasar, fancomiqueros. “Adiós, Chunky Rice “ es un mensaje en una botella, una misiva que nos avisa de que el mundo de los adultos es ola espinosa, pero dando por supuesto que siempre hay futuro y promesas de calma chicha:  lugares de esperanza.  

Fátima Elías Busto
Tortuga psicológica

Y ademas aquí tienes también la reseña sobre Chunky Rice de nuestro amigo Kike Benlloch

29-11-2007

Lanfeust de Troy

Etiquetas: Reseña

Lanfeust

Lanfeust de Troy. / Arleston ; Tarquin. — Barcelona : Devir Iberia, 2003-2004

Hoy no me voy detener en contar pinceladas acerca de mis recuerdos porque tengo una epopeya que alabar. Así que comienzo la crítica a machete, uno que podría ser fabricado por Lanfeust, un joven herrero que como todos los habitantes de Troy nace con un poder único, en su caso, derretir el metal con la mirada. Prometido a C´Ian, la hija del sabio de su pueblo, el destino de Lanfeust se augura sencillo y pleno.

Pero la vida nos sorprende detrás de cualquier esquina, y un sombrío día el joven partirá a batallar contra un tirano. Le acompañará la segunda hija de Nicolede, Cixi, temperamental como una tormenta, y también Hébus, la fuerza bruta de esta pintoresca compañía, un troll domesticado mediante un sortilegio temporal. Se embarcarán así en una aventura, de la que se desconoce el tiempo y el final, que los llevará a recorrer Troy en busca del Magohamoth, una criatura mítica de la que cuenta la leyenda que su cuerno otorga todos los poderes de Troy, por tanto la única posibilidad de vencer al vil Thanos.

El universo creado para esta saga es un auténtico espectáculo. Troy no se desglosa en lugares perdidos en el tiempo y el espacio, sino que se contempla como una fusión geográfica que se va desplegando de manera coherente. Los autores crearon un mundo inmenso y los personajes visitarán múltiples continentes, encontrarán coloridos y humorísticos personajes y pernoctarán en ciudades a cada cual más fantástica. Eso sin contar las macabras e imposibles criaturas contra las que tendrán que luchar. El guión avanza con un ritmo desenfrenado. Tomo a tomo, Arleston gana confianza y la serie en osadía. “Lanfeust de Troy” se transforma en una delirante y vertiginosa montaña rusa que frena en seco para que corramos tras el corazón en un final apoteósico, seguida por un epílogo turbador que nos arranca una última sonrisa.

Incidiendo un poco más en el argumento, la única mota de polvo que lo empaña es que los personajes no tienen una historia que los respalda. A esto se le añaden unos cuantos estereotipos que se van diluyendo a medida que transcurre la historia, y así por ejemplo, el personaje de la sexy pero trivial Cixi gana en profundidad. Y el aparente secundario Hébus se revela como una suerte de médium humorístico que desmonta hordas de bizarros enemigos ( Y qué lujo de batallas, amigos fancomiqueros, qué despliegue de porrazos).

En cuanto al dibujo, la evolución es todavía más fulgurante. En un principio, creó Tarquin un universo de caras toscas, volúmenes cambiantes y escenarios medianamente detallados. Pero a medida que acompañamos a los héroes en su periplo, las líneas mejoran, los decorados son más completos y sobre todo, observamos que de Tarquin emerge un verdadero estilo personal. Harán falta varios tomos hasta comprobar de que la pieza en bruto se convierte en joya, pero el progreso en su pulido se aprecia gradualmente hasta el placer visual del último tomo. No sólo de fantasía vive la odisea de Lanfeust de Troy. En la estantería de la biblioteca escucharéis la vibración de una serie que surte épica, humor y heavy metal.

Fátima Elías Busto

30-10-2007

Persépolis, a película baseada no cómic de Marjane Satrapi se estrea o 31 de outubro.

Etiquetas: Reseña, Pantalla

PersépolisSorprendime esta fin de semana cando recomendando “Pollo con ciruelas” a un amigo, outro que estaba un pouco desvinculado da conversa dixo: “Ese no es el tebeo de la Satrapi. A mi me moló más Persépolis, que por cierto están a punto de estrenarla, ¿no?”, ante a atónita mirada coa que me quedei, o meu amigo dixo: “Tío, ¿no te enteraste de lo de la peli de Persépolis?, pero si el viernes se estreno en la Semana Internacional de Cine de Valladolid (SEMINCI), fue presentada para participar en los Oscars como mejor pelicula de habla no inglesa por Francia y ha recibido el premio del Jurado en la última edición del Festival de Cannes”. Quedei mudo por un chisco, ata que puiden recuperar a fala, e remontándome a historia tebeil, có ton soberbio e pedante que me caracteriza dixen: “É unha pena que non se poida apreciar na pantalla a calidade das ilustracións de Satrapi, eses trazos vigorosos que aportan verosimilitude ás personaxes, a ambientación da historia en branco e negro que lle da un toque desasosegante a historia, ademáis de…”. Enseguida fun interrumpido, “Pero que dices, es una peli de animación que sigue la linea de las ilustraciones de la autora. De hecho, el guión y la dirección están hechos conjuntamente por Satrapi y el director francés Vincent Paronnaud” Calei, non fun quen de retomar a conversa, a noticia deixárame alelado, pero con ganas de coñecer máis.

Por iso documenteime durante o resto da fin de semana para darvos a coñecer a nova, por se algún de vós aínda pensaba que Persépolis era só unha obra de BD ou unha cidade de Irán. Por iso vos digo que: A pelicula vai abranguer só os dous primeiros tomos da obra, ou o que é o mesmo vainos presentar a autobiografía de Marjane Satrapi dende 1979 (Cando Marjane contaba con 10 anos) ata 1984 (ano que ademáis de ser o título da estupenda novela de Orwell, coincide co principio da adolescencia de Marjane coa guerra entre Irán e Irak como telón de fondo).

Xa se estreou en Xuño deste ano para o público francés, e a pesar de ser unha pelicula de animación atípica (hai que ter en conta que non é unha pelicula para toda a familia), acadou un grande éxito de publico e critica. Está rodada sen utilización de tecnoloxía dixitail conservando o branco e negro das ilustracións orixinais, con alguns tintes en color para discernir entre pasado e presente. A música da pelicula contará con Olivier Bernet á batuta que acompañará ás voces de Danielle Darrieux (como avóa), Catherine Denueve (como nai) e a súa filla Chiara Mastroianni (como Marjane) para a versión francesa.

En palabras da propia autora: “As peliculas políticas ofrecen respostas, eu só fago preguntas. Esa é a diferencia.”; “Se tivesemos que rodar nun país e xeografía reais, con personaxes verdadeiras, o público non se sentiría tan identificado”. Sen dúbida, esta estrea vai a traer polémica. De feito, a acollida polas autoridades iraníes foi bastante mala desde a súa estrea no festival de Cannes. Xa que temen que acade o éxito que acadou a obra de BD (que puxo en moi mal lugar o goberno tanto de Irán como de Irak), da que se venderon máis de 30.000 exemplares, que consta no seu haber, entre outros, cos premios de: Autor revelación no Salón de Angouleme 2001, mellor guión no 2002, premio Harvey á mellor obra estranxeira 2004 e Premio da Paz Fernando Buesa Blanco. Ademáis de estar nominada aos premios Eisner 2004 como mellor novela gráfica e mellor obra estranxeira, nominación que repetiu no ano 2005 e no noso país no Salón do Cómic de Barcelona 2002. Creo que todos estes premios e nominacións abalan completamente á obra para que pasemos unha tarde de domingo, ou neste caso de mércores (estréase o 31 de Outubro día de Bruxas), estupenda. Mentras podedes acudir a noso catálogo das bibliotecas municipais da Coruña e levar os magníficos cómics.

Iván Serrano
Conversador 


25-10-2007

Stardust, o cómic de Neil Gaiman vólvese unha película de cine

Etiquetas: Reseña, Pantalla

Stardust Gaiman¿Qué nos agardará a estrea de películas desta fin de semana? Xa sabedes que non solemos falar moito (mal feito pola nosa parte) das estreas cinematográficas ou de peliculas e series que se baseen en obras de Banda Deseñada. E poñendonos no caso que nos ocupa teño que recoñecer que eu non teño a sabedoría necesaria e os coñecementos de Faerie (o mundo das Fadas) que posúe a miña compañeira Fátima que, de seguro, falaría con pelos e sinais do tema porque me consta que estivo alí (de feito creo que é medio humana medio elfo). Pero non por descoñecer o tema vou a deixar de falar da adaptación á pantalla dunhas das mellores obras que deu a BD dos anos 90, Stardust.

Esta foi concebida a modo de novela gráfica polo meu escritor de cómic favorito, Neil Gaiman que tivo, para esta ocasión, a Charles Vess como compañeiro de lápices. Un Vess que nos deleita cunha visión de Faerie sinxelamente impresionante, cunha perfecta armonía entre liñas, cores, espazos, deseño das personaxes… que máis que ilustrar reflicten soños, quimeras, amores, sensualidade, medo, mentiras… cun toque liviano e suxerente que fai que máis que sintas a obra. Cunhas ilustracións que levan consigo esa poesía, maxia e fantasía inherentes ao reino de Faerie. Un extraordinario aporte visual que, sen dúbida, será moi dificil de levar a pantalla, a pesares de ser rodada en bosques tan idílicos como os de Gran Bretaña e en varias illas de Islandia.

Ainda que por estrelas que non sexan, e non me refiro a estrela caída do ceo que protagoniza a historia, senón ao plantel que participa na película. Peter O’Toole, Michelle Pfeiffer, Robert De Niro e Ian McKellen son só algúns dos protagonistas da historia de Tristán. Un mozo que para conquistar o amor dunha dama, decide arriscar a súa propia vida indo en busca dunha estrela caída en Faerie, tendo que sair do mundo dos mortais de Muro para adentrarse no mundo das fadas. O que non sabe Tristán é que esa viaxe vaille ofrecer máis dunha sorpresa, entre elas: Descubrirá a súa verdadeira procedencia e verase envolto en mil e un perigos. A estrela é ansiada por mais dunha persoa. De feito uniránse á súa Odisea o pirata Shakespeare, os catro fillos do rei e as pantasmas dos seus tres irmáns mortos, a malvada bruxa Lamia e o comerciante Ferdy the Fence que poñerán bastantes trabas a Tristán para conseguir o obxectivo desexado. Ainda que todo o mundo sabe que despois de estar en Faerie, as tuas prioridades cambian, os teus desexos volvénse contra ti, a tua realidade vólvese irreal…

Iván Serrano
Gaimanadicto

 Se vedes a película (tedes o trailer abaixo) contádenos se merece a pena o seguimos recurrendo ao papel.


19-10-2007

Rozen Maiden

Etiquetas: Reseña, Manga

Rozen MaidenROZEN MAIDEN / Peach-Pit. — Ed. Norma. — 76 páginas

Las autoras de DearS regresan con un manga gótico caracterizado por la acción y el humor. Altamente recomendado para leer mientras se escucha a Malice Mizer.
—————————————————————————–
    De pequeña  –y cuando no lo era tanto- vivía fascinada con los anuncios que se publicaban en algunas revistas. En mi ingenuidad, consideraba verídicos esos reclamos y me desvivía por portarme bien y así convencer a mis padres de que me compraran un fantasma de verdad traído del lejano oeste (recuerdo que lo enviaban con diploma como prueba del usufructo) o los maravillosos monos de mar, increíbles criaturitas con forma semihumana (ahora sé que son una suerte de camarones… qué decepción).

    Esta seducción que causa la cercanía de lo desconocido, e incluso su supuesta posesión, nos acecha desde la más temprana juventud, como al protagonista masculino del manga que me ocupa. Jun es un adolescente que se desentiende por completo de asistir a la escuela y de mantener relaciones sociales con su hermana y sus otrora compañeros de clase.  Sin embargo, encuentra placer en adquirir los más extraños objetos que se ofrecen en la red.
Pero sorprendentemente descubre que no todos las extravagancias que pide por correo son una estafa, pues ante sus desconcertados ojos cobra vida una muñeca de porcelana. En concreto, es Shinku, la quinta de las muñecas creadas por el  maestro Rozen, una deliciosa y caprichosa criatura vestida a la usanza victoriana. De esta forma, en la vida de Jun y su optimista hermana, irrumpen las Rozen Maiden. Como si de la Alicia de Carroll se tratara, Shinku transporta consigo a Jun  a través de los espejos. Pero esta vez, no hay gazapo blanco, sino un glamouroso conejo-demonio. Y en lugar de País de las Maravillas, hay cientos de puertas interdimensionales en las que detrás puede librarse una batalla. Porque las muñecas góticas están en guerra, y sólo una podrá vencer.

    El argumento de este manga me ha resultado extravagante, y aunque a veces esta característica no tiene por qué ser sinónimo de original,  tiene poco que ver con los tópicos que en un principio imaginé tras encontrarme en la cubierta a la típica muñequita gótica que tanto fascina en Japón.  Nada de cursilerías ni de terror manido: encontré acción a raudales en las páginas que he leído de este divertido y extraño seinen.  

    Es sin embargo, en la ilustración, donde para mi gusto flaquea este manga. Cierto es que las muñecas están dibujadas hasta el detalle y  contemplarlas convierte el papel en un primor. Pero esta minuciosidad no guarda equilibrio, porque en el resto de la escena contrasta el vacío de unos fondos sin definir, tan sólo envueltos por sombreados cuando la acción requiere un dibujo vertiginoso. Pero aún así, esta carencia resulta minúscula ante el placer de leer este manga que te encantará si has disfrutado con La saga de Caín o Chobits.

    Y para finalizar mi reseña os comento una curiosidad: el seudónimo del dúo de mangakas que firma este manga, Peach-Pit, toma su nombre del restaurante donde se reunían para cenar los protagonitas de “90210: Sensación de Vivir”.  (¿O era de morir?) .Banderja japón

Fátima Elías

08-10-2007

El banyán rojo

Etiquetas: Reseña

Banyan rojo

El banyan rojo / Carlos Vermut. — Dibbuks, 2006. — 64 p.

Abandonamos a Banda Deseñada galega para adentrarnos de cheo no fondo das “Mil e unha noites”, coa historia perdida que Scheherezade nunca lle contou ao Rey Shariar, “El banyán rojo” de Carlos Vermut. Unha historia propia do mellor contacontos (digo isto con coñecemento de causa), máxica, sensual, onírica, tan estraña e cercana como as palabras que vos susurro, tan contián e tan lonxana como o país no que se desenvolve, a India. Unha historia dentro doutra historia con mil e una historias sen contar, que ademáis de deixarnos moi bo sabor de boca, tingue o noso corazón de amargura despois de cada páxina. Amargura por non poder devorar máis páxinas, por non ter máis historias coas que poidamos coñecer o folklore hindú, venerar aos seus deuses, odiar aos seus monstros. Máis páxinas para chegar a obter a tan preciada realización do ser (o tesouro do Siddhi), para adentrarnos de cheo na porta de Jade, sentir o seu calor, beber das súas pálpebras, chegar ao éxtase no mesmo sitio no que estan inscritos os lamentos de Lao Tsé, o poeta Chino que desterrou o seu corpo para poder atopar a súa alma.

Un desterro obrigado como o que sofre o protagonista da nosa historia, Kailash, ao que o todopoderoso Shiva (deus da destrucción), nun avatar do destino, lle quita a única cousa que non quere perder no mundo, a súa ferramenta de traballo, o don co que esculpe as súas preciadas obras de arte, os seus brazos. Esta perda é aínda maior cando se está na “jungla del silencio” onde ninguén pode escoitar os teus laios, onde ninguén te pode rescatar, onde ninguén pode escapar. O lugar no que só pode adentrarse o monstro Dundhu… o posuidor da “Máscara del Dios Cuervo” …

Sen dúbida, esta obra,  foi unha das mellores sorpresas coas que me puiden atopar no “Saló”. Unha historia cun guión moi elaborado cheo de metáforas suxerente que concorren en perfecta harmonía co poder das ilustracións. Unhas ilustracións que nos transportan a outra cultura, a outro lugar, amosándonos demos, monstros, costumes, paisaxes que a pesar de non pertencer ao noso ambito cotián, non nos son para nada estrañas. Ilustracións cun uso inusitado da cor que se basea sobre todo na execución de liñas escuras predominando as tonalidades en negro, verde e granate que dotan á historia dun ambiente propio das mellores novelas de terror. Unhas cores que aportan verosimilitude a acción, a paisaxe e sobre todo as personaxes, as que botando unha simple ollada (unindo o uso da cor coa definición das súas formas) se lles pode atribuir un papel na narración, ainda que teño que advertir que vos levaredes máis dunha sorpresa. Pero non son só as ilustracións as que fan este cómic diferente, estamos a falar dunha historia tan ben executada (enorme poder do ritmo narrativo, perfecta ambientación, sublime deseño das personaxes, guión orixinal…) que fai presente o dito de “un libro como unha viaxe comeza con inquedanza e remata con melancolía”.

Teño que engadir tamén que este sublime traballo é a primeira historia longa deste ilustrador e guionista madrileño. Eran coñecidas anteriormente as súas participacións en revistas ou fanzines con historias breves (a última saiu no último número de Barsowia), pero foi esta a que o chamou a ser a nova promesa do cómic nacional xunto co ourensán David Rubin. De feito, no “Saló” deste ano estivo nominado as categorias de mellor obra, mellor guión, mellor debuxo e autor revelación.

Este cómic está disponible na Biblioteca Municipal Fórum Metropolitano. Consulta o noso catálogo

Iván Serrano

17-09-2007

Criminal macabre

Etiquetas: Reseña

Criminal macabreCriminal Macabre : un caso de Cal Mcdonald / Steve Niles, Ben Templesmith. — Norma, 2004

———————————————————————- 

!Más te vale que hagas una buena reseña de “criminal macabre”, que me gustó un montón. No hace falta que sea para ya, pero que no se te olvide. Jejejeje!

Estas escuetas frases, enviadas por mi amiga y compañera Vero, sirven para expresar de antemano que Criminal Macabre mola. Es más, ante tanta efusividad …¡la reseña casi sobra! Y es que el equipo Niles/Templesmith, que ya demostraron su buen y terrorífico hacer en la
trilogía iniciada con 30 días de Noche, nos conduce de nuevo por los senderos de los muertos de la mano de Cal McDonald,un detective amigo de las drogas, el alcohol y de algún que otro necrófago. Sus antecedentes lo han acostrumbrado a tratar con todo tipo de seres espectrales, aunque siente especial placer en masacrar vampiros.  

Ajenos a la cordura de los humanos, en  Los Angeles están sucediendo acontecimientos sorprendentes: Cal descubre que vampiros, licántropos y otras hierbas mantienen reuniones entre sí. Además su colega Merlock, espíritu necrófago que vive en las alcantarillas, le cuenta una historia extraña sobre vampiros que buscan refugio y alianzas. Tal organización es inusual entre los monstruos, que basan su comportamiento en la búsqueda de alimento, no de territorios. Una llamada telefónica y posterior asesinato de un viejo amigo desencadenará la evidencia de que la raza humana está condenada a la extinción en favor de la especie "freak". Comienza una trepidante carrera contra lo que parece inevitable.
 
Niles construye un argumento sólido y ágil, en el que mezcla una historia detectivesca a lo Philip Marlowe con la ficción más absoluta. Si se inspiró en el Constantine de Moore, no lo sé, pero recurro a las matemáticas de 2º de EGB para expresar que el resultado se conjuga en una unión más que correcta del diagrama de Venn.

Y qué decir de la calidad artística de Templesmith. Quienes hayáis gozado de 30 días de noche sabréis que su estilo es deliciosamente oscuro y en ocasiones grotesco. Son terroríficos sus engendros, que transmiten una inhumanidad que raya el miedo. Además, su capacidad de  envolvernos en esos ambientes insanos se muestra claramente a través de las escalas plomizas de grises, de un sepia que lejos de mostrar calidez transmite toxicidad y de un furioso rojo que mancha la retina de sangre.

Buscadlo en la Biblioteca Municipal, cibercomiqueros, porque Criminal Macabre os espera chorreando intriga y glóbulos rojos.

  
Fátima Elías
Cosecha roja

24-08-2007

Fragile

Etiquetas: Reseña

FragileEl sol se ponía, y su brazo se doraba confundiéndose con la cerveza que burbujeaba en la copa. Metales preciosos que beber y que… comer. Para mi estupor, un apetito de amor antropófago me atenazó las vísceras y quise catar el sabor de su carne con la desesperación de una zombie escapada de una película de serie B.  En ese instante, supe cuál sería mi próxima reseña.

Porque…  ¿ Y si la única que pudiese unirte a álguien fuese la Muerte?

Cuando leí el argumento de Fragile, no tuve por menos que llevarme el cómic. Zombies y amor, qué extraña combinación si los que se aman no son los vivos que huyen de la infame metástasis. Pero en la Nueva York que describen las viñetas, los zombies tienen conciencia después de que un  científico, buscando el elixir de la vida eterna, crease un virus que dota a los cadáveres de una existencia donde los recuerdos y el cuerpo se descomponen lentamente. Estos “pseudodifuntos” tienen la certeza de haber sido personas y se aferran a este hecho intentando mantener el rol que han llevado en vida, pero para incrementar su angustia acuden a su caza los “plaguicidas”, zombies a sueldo contratados por los humanos. Ante esta desoladora perspectiva, donde los fugitivos están marcados por la fecha de caducidad,  solamente la aparición del amor puede paliar la agonía de saberse vivo sin estarlo. (Aunque, paradójicamente, a veces uno cree que está vivo hasta que se enamora).

Si bien es cierto que el tema de los zombies tiene un público determinado que puede limitar este cómic hacia un determinado lector, os lo recomiendo fervientemente.  No penséis sólo en escenas atroces, vísceras y sangre, porque las hay, sí, pero sin duda la ilustración tiende hacia el humor. Si en un principio ver un zombie arrastrándose sobre su tronco puede resultar grotesco, a medida que la obra avanza cada uno de estos seres insólitos es susceptible de arrancarnos una sonrisa. Es ahí donde reside el  encanto que Raffaele supo plasmar: en la conjugación del humor, amor, gore y acción en este cómic a lo road movie necrorromántica. A ver si la descubre el señor G. Romero y nos deleita con una sus geniales visiones del género.

Sí, estábamos desesperados, pero estábamos juntos. En este universo de muerte donde el amor era sólo una palabra obscena , ninguno de los dos podría haber soportado la soledad ni un segundo más.

Fátima Elías

03-08-2007

Dámsmitt

Etiquetas: Reseña, Terra galega

DamsmittDámsmitt / Benlloch, Cráneo. — Dibbuks, 2006. — 52 p.

Seguro que tanto vós, coma min, tivechedes medo de abrir dalgunha maneira a “Caixa de Pandora” que rexe as nosas vidas. Esa ánfora na que estaban soterradas tódalas desgracias do mundo, ese “regalo” que Zeus obsequiou como castigo divino, esa luz ámbar que desexa perante todo ser traspasada, esa barreira que faría cambiar as nosas vidas para sempre, esa metáfora da curiosidade inherente a nosa existencia… Tamén é seguro que, coma min, moitos de vós nin sequera pensachedes en traspasar esa caixa que ateigaría o voso corazón de medos, pero que a vez solventaría tódalas nosas dúbidas existenciais. Porque o prezo das respostas é demasiado alto como para tentar obtelas. Os nosos protagonistas (Dámsmitt e Rulmarus) tamén rexen as súas vidas en pos dunha “Caixa de Pandora” que, como se da “Espada de Damocles” se tratáse, pendura das súas cabezas en forma de pasado. Un pasado cheo de segredos dos que se nos van dando pistas para avanzar no fío narrativo, ademáis de revelar historias que endexamais serán contadas.

Segredos dos que o lector ten que sacar a súas propias conclusións participando, deste xeito, de maneira activa na narrración (ainda que por veces fai a lectura demasiado complexa). Segredos en forma de misivas roubadas, de anhelos perdidos, de lóxica aplastante que estes dous traballadores de correos non queren desvelar polo perigo que suporía a verdade para as súas consciencias, para os seus desexos… Para manter con vida esa estraña dor que nos fai seguir adiante cando cremos que todo está perdido, que esperta en nós a capacidade de loitar ata onde rematan as nosas forzas, ela, o único mal que non conseguiu escapar da “Caixa de Pandora”, a Esperanza.

A esperanza que ten Dámsmitt de volver a ver aos seus fillos, de rematar con calquer intento de sublevación contra o seu amado réxime Imperialista, de dominar a alquimia e a enxeñaría de tal maneira que poidan facer realidade as súas utopías, de escribir na súa botella de viño todo o que non lle dixo ao seu pai… A esperanza de Rulmarus por acadar o respeto dos seus dous mundos, de non perder as súas raices, de amar a súa esposa como noutrora a amou, tan anacrónica e oníricamente como a Capital que os viu medrar… Deixándose levar por esa caixa de contido sospeitoso, por esas presións policiais, por esas sublevacións espontáneas, por eses enganos… Para que non sigas a luz ámbar na que atoparás a esperanza. Para que non abras a porta na que lerás os segredos que nunca te confesarías. Para que non poidas escapar da túa propia vida.

Iván Serrano
Mito e realidade 

 

Algunhas imaxes deste cómic.